Na pogrzebie mojego męża zauważyłam „moje dziewczyny”. Kiedyś nierozłączne, w tamtej chwili wydawałyśmy się sobie obcymi ludźmi w naszych złotych latach. Zjednoczyłyśmy się, by porozmawiać o żalach i straconym czasie, aż jeden szalony pomysł sprawił, że zaczęłyśmy wątpić we wszystko.
Pogrzeb był cichy. Tylko kilka osób stało wokół, wymieniając szepty. Ja stałam z boku, kurczowo ściskając starą kapelusz męża. To było wszystko, co mi po nim zostało. Po nas. Szepty kondolencji do mnie nie docierały.
— Powinna pani wejść do środka — ktoś szepnął, ale ja nie ruszyłam się z miejsca.
Mój umysł wracał do wszystkich planów, które odkładaliśmy. Nasza ostatnia podróż nad ocean, marzenia, które odsunęliśmy na później. A potem go zabrakło.
— To… Nora?
Mój głos utknął w gardle, gdy zauważyłam znajomą postać na skraju grupy. Wyglądała niepewnie, trzymała swoją torebkę jak tarczę. Zanim zdążyłam się pozbierać, pojawiła się kolejna znajoma twarz.
— Lorna? — wyszeptałam, niemal śmiejąc się z niedowierzania.
Stała pewnie, jej jaskrawy szalik i okulary były wybuch życia wśród ponurego tłumu. To było jak ujrzenie ducha mojej młodości, ale w jej oczach było coś ciężkiego od przeżytych lat.
— Moje dziewczyny…
Później znalazłyśmy się w małej kawiarence.
— To jakieś nieprawdziwe — przyznała Nora, mieszając herbatę. — Ile lat minęło, odkąd byłyśmy wszystkie razem?
— Zbyt wiele — odparła Lorna. — I to, co nas rozdzieliło… To niesprawiedliwe.
Skinęłam głową. — Ostatnie lata opiekowałam się nim. Wszystko inne po prostu… stanęło.
— A teraz co? — spytała Nora łagodnie.
— Jego ostatnią prośbą było znów zobaczyć ocean. Nie zdążyłam mu to zapewnić, gdy jeszcze żył. Ale zrobię to teraz.
— Ja nawet nie wiem, czego sama chcę — wyznała Nora. — Moja rodzina… nie sądzę, żeby kiedykolwiek widzieli we mnie coś więcej niż tylko gospodynię domową. W zeszłym roku zmieniłam przepis na indyka na Święto Dziękczynienia i wybuchł skandal. *Skandal indyczny*.
Lorna prychnęła, ale jej śmiech szybko zgasł. — Przynajmniej masz wokół siebie ludzi. Ja jestem sama tak długo, że chyba zapomniałam, czym jest radość.
Nagle wyrzuciłam z siebie: — A może byśmy pojechały w podróż? Wszystkie razem. Co może pójść nie tak?
Nora mrugnęła. — Podróż? Tak po prostu?
Lorna uśmiechnęła się krzywo. — Podoba mi się to. Szalone, ale podoba mi się.
Wybuchnęłyśmy śmiechem i to naprawdę był początek czegoś szalonego.
Kilka dni później na lotnisku rozbrzmiewał turkot walizek, odległe ogłoszenia i co jakiś czas śmiech rodzin wyruszających w swoje przygody. Trzymałam mocno kartę pokładową, czując narastające podekscytowanie.
Tym razem moja walizka była pełna rzeczy, które wybrałam nie z konieczności czy praktyczności, ale po prostu dlatego, że mi się podobały.
Nora stała obok, desperacko grzebiąc w torebce.
— Mój paszport był tu sekundę temu! — zawołała, jej głos stawał się coraz wyższy.
— Masz go w ręce, Noro — zauważyła Lorna, jej spokojny ton zdradzał ledwo dostrzegalny uśmiech.
Nora zaczerwieniła się, podnosząc dokument, jakby właśnie materializował się z powietrza. — Och, cóż… Tylko sprawdzałam.
Lorna poprawiła swój szalik z pozorną nonszalancją, ale zauważyłam, jak drżą jej palce.
— Rozluźnij się — powiedziałam, delikatnie popychając ją. — Jesteś uosobieniem pewności siebie.
— Udawaj, aż osiągniesz — szepnęła w odpowiedzi, jej uśmiech rozlał się na twarzy.
Kiedy wylądowałyśmy, prawdziwa przygoda się rozpoczęła. Wynajęłyśmy lśniącego kabrioletu, na co nalegała Nora.
— Skoro już to robimy, róbmy to ze stylem — oznajmiła, wrzucając torby do bagażnika.
Otwarta droga witała nas słonym zapachem oceanu, a horyzont wydawał się nieskończony, jakby zapraszał nas, byśmy marzyły jeszcze bardziej.
Oczywiście, nie wszystko szło gładko.
— Moja walizka zaginęła — oświadczyła Lorna w motelu pierwszego wieczoru.
— Zaginęła? Jak to w ogóle możliwe? — spytała Nora, jej głos znów stał się donośny.
— Nie wiem, może zostawiłam ją na taśmie. Ale nie ma co się przejmować. Kupię coś innego.
Jak obiecała, wróciła godzinę później w powiewnej sukience, która wyglądała, jakby została uszyta specjalnie dla niej.
— Problem rozwiązany — oznajmiła, obracając się na parkingu motelu.
Tej nocy miasto ożyło muzyką i światłami. Nad placem powiewał baner: *„Doroczny konkurs tańca już dziś wieczorem!”* Młode pary wirowały w rytm.
Oczy Lorny zapłonęły.
— Biorę udział.
— Bez partnera? — spytałam sceptycznie.
— Detale — odparła, machając ręką.
Nie minęła minuta, gdy podszedł do niej mężczyzna z siwymi włosami i życzliwym uśmiechem.
— Może zatańczymy? — zapytał, podając jej różę.
Zabrzmiała muzyka, i choć ich ruchy nie były idealne, Lorna promieniała szczęściem. Gdy ogłoszono ich zwycięzcami, jej śmiech odbił się echem od placu. Uniosła mały puchar jak olimpijski medal.
— Roger, mój partner w tanecznych występkach, zaprosił mnie na randkę — powiedziała później, jej policzki się zaróżowiły.
Noc wydawała się niemal bajkowa, aż dopadły mnie zawroty głowy. Chwyciłam krawędź stołu, by nie upaść.
— Marta, wszystko w porządku? — głos Nory przebił się przez mgłę.
Ocknęłam się w szpitalnym łóżku. Lekarz poprawił okulary i spojrzał na mnie.
— Kochanie, twoje ciało przeszło przez wiele. Nagłe zmiany, stres emocjonalny, wysiłek fizyczny. To wszystko się kumuluje. Potrzebujesz odpoczynku i, szczerze mówiąc, więcej podróży na razie nie jest wskazane.
Skinęłam głową.
— Jutro rano rozsypię jego prochy — odwróciłam się do moich dziewczyn. — Potem wracam do domu.
W motelu atmosfera była napięta. Lorna nalewała herbatę, a Nora siedziała na krawędzi krzesła, jej palce bębniły po kolanie.
— Nie musisz przerywać podróży, Marto — powiedziała Lorna, przerywając milczenie. — Zostań jeszcze kilka dni. Odpoczniemy, zrelaksujemy się. Zasługujesz na to.
Nora zmarszczyła brwi. — I tak już wystarczająco zrobiłyśmy. Marta spełniła życzenie męża, ty poznałaś Rogera, ale co ja zrobiłam? Co odważnego czy zmieniającego życie osiągnęłam w tej podróży? Nic.
— To niesprawiedliwe — ostro odparła Lorna. — Wszystkie przeszłyśmy przez wiele. Może zamiast obwiniać nas, powinnaś zapytać siebie, dlaczego się powstrzymujesz?
Twarz Nory zaczerwieniła się. — Powstrzymuję? Wiesz, jak to jest być zawsze tą osobą, na której wszyscy polegają? Nigdy nie mieć czasu dla siebie, bo całe twoje życie jest poświęcone innym?
— A ty wiesz, jak to jest być zupełnie samą? — odcięła się Lorna. — Nie mieć nikogo, na kim można by się oprzeć, nikogo, kto czeka w domu. Łatwo krytykować, gdy jest się otoczoną rodziną, nawet jeśli są niewdzięczni.
— Niewdzięczni? Moja rodzina bierze mnie za pewnik każdego dnia! — głos Nory stał się głośniejszy. Uderzyła w stół, powodując, że filiżanki zadrżały.
— Dość! — powiedziałam.
W pokoju zapadła cisza. Wtedy Lorna gwałtownie wstała.
— To bez sensu — mruknęła. — Idę spać.
Nora poszła za nią, zatrzaskując za sobą drzwi.
Tej nocy każda z nas zamknęła się w swoim pokoju, pęknięcia w naszej przyjaźni stały się głębsze niż kiedykolwiek. Po raz pierwszy zastanawiałam się, czy ta podróż nie była błędem.
Następnego ranka Lorna i ja siedziałyśmy przy śniadaniu w małej jadalni motelu. Zapach kawy mieszał się z lekką nutą morskiej bryzy, która wpływała przez otwarte okna. Nalewałam sobie filiżankę, rozkoszując się ciepłem, i spojrzałam na zegar na ścianie.
— Gdzie Nora? — spytałam, mieszając śmietankę w filiżance. — Zazwyczaj jest pierwsza.
Lorna wzruszyła ramionami, smarując masłem tost. — Może się przespała. Wczorajszy dzień nie był zbyt spokojny.
Jadłyśmy w przyjacielskim milczeniu, ale z upływem czasu narastał niepokój. Oczy Lorny błądziły w stronę okna.
— Boże! Kabriolet zniknął! Wiesz co, będę spokojniejsza, jeśli sprawdzimy, co z nią.
Skinęłam głową, odstawiając filiżankę. Pospiesznie podeszłyśmy do recepcji.
— Przepraszam — powiedziała Lorna recepcjonistce. — Nie wie pani, gdzie jest nasza przyjaciółka Nora? Mieszka w pokoju 12.
Młoda kobieta za ladą podniosła wzrok znad komputera.
— Och, tak, wymeldowała się wcześnie rano. Mówiła coś o paralotniarstwie. W pobliżu jest popularne miejsce. Wzięła jedną z naszych broszur.
— Paralotniarstwo? — powtórzyłam. — Sama?
Lorna wymieniła ze mną spojrzenie, jej usta zacisnęły się w cienką linię. — Zadzwonię do Rogera. Potrzebujemy transportu.
Roger przyjechał po dwudziestu minutach, jego samochód wzniósł małą chmurę kurzu, gdy wjechał na parking.
— Dzień dobry, panie — przywitał nas z uśmiechem, ale jego wyraz twarzy szybko stał się poważny, gdy zobaczył nasze miny. — Co się stało?
— Nora postanowiła spróbować paralotniarstwa — wyjaśniła Lorna, wsiadając na przednie siedzenie. — Musimy ją powstrzymać, zanim zrobi coś pochopnego.
W drodze panowało napięcie. Skrzyżowałam ramiona i cicho mamrotałam pod nosem. — Paralotniarstwo… O czym ona w ogóle myśli? Nie jest typem poszukiwacza adrenaliny.
— Może to jej sposób na uwolnienie się — zasugerował Roger, nie odrywając wzroku od drogi.
Gdy przyjechaliśmy, od razu ją zauważyliśmy. Nora stała na krawędzi platformy startowej, jaskrawe uprzęże odcinały się na tle nieba. Wiatr rozwiewał jej włosy, a jej twarz była spokojna, ale zdecydowana.
— Noro! — zawołałam, podbiegając do niej. — Co ty robisz?
Powoli się odwróciła, na jej twarzy pojawił się lekki uśmiech. — Coś dla siebie — po prostu odpowiedziała.
— Ale to niebezpieczne! — zaprotestowałam. — Nigdy czegoś takiego nie robiłaś!
— Właśnie dlatego — odparła. — Całe życie grałam bezpiecznie. Potrzebuję tego.
Lorna podeszła do przodu. — Jeśli to robisz, to my też.
Nora uniosła brew. — Naprawdę?
Spojrzałam na Lornę z przerażeniem. — Mówisz poważnie?
Lorna uśmiechnęła się. — Jeśli mamy ryzykować, zróbmy to razem.
I tak oto wszystkie byłyśmy przypięte do uprzęży. Moje serce waliło jak oszalałe, gdy instruktorzy prowadzili nas na krawędź platformy. Ocean rozciągał się przed nami, bezkresny i nieskończony.
Emocje były oszałamiające. Wiatr huczał w uszach, gdy szybowałyśmy nad klifami, a ocean lśnił poniżej. Przez kilka minut wszystkie moje lęki stopiły się, zastąpione czystym, nieskazitelnym szczęściem.
Gdy wylądowałyśmy, nasze nogi się trzęsły, a śmiech wyrywał się sam. Oczy Nory błyszczały nowo odkrytą pewnością siebie.
— Nigdy nie czułam czegoś takiego — powiedziała, łapiąc oddech.
Później stałyśmy na brzegu, fale obmywały nasze stopy. Otworzyłam urnę, a prochy rozproszyły się na wietrze. Ta chwila była święta, pożegnaniem, jakim powinno być.
— Żegnaj, moja miłości — szepnęłam. — I dziękuję, moje dziewczyny. To było niezapomniane.
W drodze powrotnej rozmyślałyśmy. Przyjechałyśmy w tę podróż, szukając czegoś, i jakoś, wśród chaosu i przygód, znalazłyśmy to.
Nora wróciła do domu z odnowionym duchem. W końcu postawiła na swoim wobec rodziny, wygospodarowując czas na swoje marzenie — malowanie.
Lorna odnalazła miłość i śmiech, a Roger został jej partnerem zarówno na parkiecie, jak i poza nim. Ich improwizowane kroki zamieniały się w niezliczone chwile radości.
A ja? Wybrałam odważne życie, wolontariat w bibliotece i opowiadanie naszej historii. Nasz skok z paralotnią stał się obietnicą, że już nigdy nie będę odkładać marzeń na później.
Życie się nie skończyło. Właśnie się zaczęło.
