Biedna, stara, samotna kobieta imieniem Emma zaczęła otrzymywać codzienne dostawy z nieznanego źródła. Ona i jej zmarły mąż nigdy nie mieli dzieci, więc nie mogła powiedzieć, skąd pochodzą te przesyłki.
Kiedy mąż Emmy, John, zmarł siedem lat temu, była zdruzgotana. Musiała teraz przeżyć resztę swojego życia sama, dbając o siebie, ponieważ nie miała nikogo, kto by się nią zajął.
Ona i jej mąż John nie mieli dzieci, które mogłyby się nią zająć. Za każdym razem, gdy Emma była pytana dlaczego, po prostu wzruszała ramionami i unikała odpowiedzi.
Pewnego dnia, gdy Emma siedziała w swojej sypialni i oglądała telewizję, ktoś zadzwonił do drzwi. Nie spodziewała się żadnych gości, więc postanowiła sprawdzić, kto to.
Kiedy otworzyła drzwi, stanął tam dostawca w wieku około czterdziestu lat z kilkoma paczkami. Miał na twarzy maskę, więc nie mogła dokładnie zobaczyć jego twarzy.
„Witam. Nie spodziewam się żadnej paczki. Czy mogę wiedzieć, skąd to pochodzi?” zapytała go Emma.
„Przepraszam, pani, ale te paczki zostały wysłane anonimowo. Proszę być spokojna, nasza ochrona sprawdziła je i są absolutnie bezpieczne. To dla pani,” powiedział, kładąc paczki na stole Emmy przy drzwiach.
„To dziwne… dziękuję, kochany chłopcze,” odpowiedziała Emma, zanim zamknęła drzwi.
Kiedy dostawca odszedł, Emma szybko otworzyła paczki, ponieważ była ciekawa, co się w nich znajduje. W pierwszej paczce były małe urządzenia gospodarstwa domowego, takie jak nowy toster, prasowacz do kanapek i ekspres do kawy.
„Kto by mi to wszystko dał?” powiedziała do siebie. Następnie otworzyła drugą paczkę, a w środku były piękne ubrania oraz artykuły spożywcze.
Każdego dnia Emma zaczęła otrzymywać kolejne paczki. Zawsze ten sam dostawca je przynosił, więc postanowiła go poznać.
„Jak masz na imię, kochany chłopcze?” zapytała.
„Nazywam się Ted Harrison,” uśmiechnął się dostawca. „Pani Richards, nadawca poprosił, żebyśmy przekazali pani te paczki. Poczekam, aż skończy pani je otwierać,” dodał, wręczając jej kopertę.
Z ciekawości Emma otworzyła kopertę i szybko przeczytała, co było w środku. Brzmiało to: „Pani Richards, proszę dać mi znać, czego pani potrzebuje, a ja to zrealizuję.”
„Och, jestem bardzo ciekawa, kto mi to wszystko wysyła! Teraz ta osoba chce, żebym zgłaszała prośby!” wykrzyknęła.
„Jestem pewny, że nadawca bardzo panią kocha, nawet jeśli pani nie wie, kim on jest,” uśmiechnął się dostawca.
Emma postanowiła napisać, czego potrzebuje. Nie chciała, aby osoba wydawała na nią dużo pieniędzy, więc zapisała tylko rzeczy niezbędne.
Po tej krótkiej, ale miłej rozmowie, Emma zaczęła przygotowywać szybkie przekąski dla Teda, dostawcy. Przez cały miesiąc Ted przychodził do jej domu, przynosząc paczki z ubraniami, jedzeniem, książkami i innymi drobiazgami.
Z biegiem czasu Emma zaczęła przyzwyczajać się do towarzystwa Teda. Spędzali czas razem, jedząc przekąski i oferując pomoc w domowych pracach, których sama nie mogła wykonać.
Jednak pewnego dnia Ted nie przyszedł. Zaniepokojona, Emma postanowiła udać się do lokalnej poczty, aby go znaleźć.
„Witam, czy mogłabyś wywołać Teda Harrisona? Mam dla niego kilka pączków,” zapytała młodą kobietę przy recepcji. Kobieta spojrzała na nią zdezorientowana.
„Przepraszam, pani. Nikt o imieniu Ted Harrison nie pracuje tutaj,” odpowiedziała.
„Och… ale on codziennie dostarczał mi paczki. To dziwne,” powiedziała Emma, nagle rozczarowana. Nie wiedziała, gdzie znaleźć Teda, i to ją zmartwiło.
Wróciła do domu, mając w głowie mnóstwo myśli. Kim może być ten dobry Samarytanin? Czy poszłam do złej poczty? Czy Ted tylko udawał dostawcę?
Kiedy dotarła na swój ganek, była zaskoczona, widząc małą paczkę przed drzwiami. W paczce znalazła klucz i kartkę, na której napisano:
„Dowiedziałem się prawdy miesiąc temu, kiedy postanowiłem wynająć prywatnego detektywa, aby dowiedzieć się, skąd pochodzę. Wiem, że obwiniasz się i żałujesz tego, co zrobiłaś. Jednak chcę, żebyś wiedziała, że nie obwiniam cię i wiem, że miałaś na celu moje dobro.
Ty i twój mąż nie mogliście mnie wykarmić, więc oddaliście mnie do adopcji. Trafiłem do bogatej rodziny, która traktowała mnie jak swoje dziecko, ale czegoś zawsze mi brakowało. Zrozumiałem, że to byłaś ty, mamo.
Brakujesz mi w moim życiu i chciałbym spędzać z tobą więcej czasu. Jeśli zechcesz, niedawno kupiłem nowy dom. Zrobiłem dla ciebie duplikat klucza, na wypadek, gdybyś chciała się do mnie wprowadzić. Proszę, pozwól mi się tobą zaopiekować. Z miłością, twój dostawca, Ted.”
Emma drżała, gdy skończyła czytać wiadomość. Zawsze pragnęła zobaczyć swojego syna przed śmiercią, a teraz nie mogła uwierzyć, że to on ją odnalazł. I to syn okazał się być Tedem! Nie mogła powstrzymać łez, cały ciężar winy z przeszłości znowu ją dosięgnął.
To, co Ted odkrył na temat ich przeszłości, było prawdą. Emma i John byli na skraju bankructwa, gdy dowiedzieli się, że Emma jest w ciąży. Wiedzieli, że nie będą w stanie wychować Teda w dobrych warunkach, więc oddali go do adopcji.
Pozostawili swojego syna w domu dziecka, gdy miał zaledwie kilka miesięcy. Do jego rzeczy Emma dołączyła list, w którym wyjaśniała, dlaczego nie mogli go wychować. List był anonimowy, ale po przekonaniu dyrektorów sierocińca, aby ujawnili treść jego dokumentów adopcyjnych, Ted odkrył nazwisko Emmy.
Emma chciała natychmiast zobaczyć Teda. Przygotowała się do wyjścia, by się z nim spotkać, ale ktoś zapukał do drzwi. Kiedy je otworzyła, zobaczyła Teda.
„Cześć, mamo,” powiedział łagodnie Ted.
Emma zaczęła płakać. „Nie mogę uwierzyć. Mój syn,” zaczęła szlochać. Przytuliła go i nie chciała puścić. „Przepraszam cię, kochanie. Naprawdę przepraszam. Mam nadzieję, że mi wybaczysz,” kontynuowała płacząc.
„Nie musisz przepraszać, mamo. Jestem tu, ponieważ chcę spędzać z tobą więcej czasu. Nie jest za późno, aby zacząć od nowa. Wciąż możemy być rodziną,” powiedział Ted, przerywając ich długi uścisk.
Tamtej nocy Ted i Emma spędzili czas razem, pakując jej rzeczy do pudeł. Na zewnątrz czekała ciężarówka, do której załadowali jej rzeczy, by przenieść je do domu Teda.
Tam Emma była zaskoczona, widząc żonę Teda i dzieci. Byli tak samo podekscytowani jak Ted, aby powitać ją w swoim domu, a od tej pory Emma nigdy już nie musiała być sama.
