Moja wysokość zawsze sprawiała mi problemy, szczególnie podczas lotów. Podczas mojej ostatniej podróży spotkałem pasażera, który zupełnie nie przejmował się moim dyskomfortem i chętnie go pogarszał. Ale tym razem miałem sprytną metodę! Mam 16 lat i jak na mój wiek jestem dość wysoki. Mam trochę ponad sześć stóp! Za każdym razem, gdy wsiadam do samolotu, wiem, że czeka mnie trudna podróż. Moje nogi są tak długie, że jeszcze przed startem moje kolana już opierają się o siedzenie przede mną. I powiem wam, to nie jest zabawa! Ale to, co wydarzyło się podczas ostatniego lotu, to już przeszło wszelkie granice…
Zaczęło się jak każda inna podróż. Ja i moja mama lecieliśmy do domu po wizycie u dziadków. Mieliśmy siedzieć w klasie ekonomicznej, gdzie przestronność nóg bardziej przypominała więzienie dla nóg. Już przygotowywałem się na dyskomfort, ale byłem zdeterminowany, żeby to przetrwać.
Nie wiedziałem, że wszystko stanie się znacznie bardziej niewygodne. Lot został opóźniony, więc kiedy w końcu weszliśmy na pokład, wszyscy byli spięci. Samolot był pełny, a napięcie wisiało w powietrzu.
Usiadłem na swoim miejscu, starając się znaleźć sposób, by ułożyć nogi, żeby nie czuć się jak wciśnięty w pralkę. Moja mama, która zawsze ma rozwiązanie na wszystko, podała mi poduszkę podróżną i kilka magazynów.
„Proszę, może to ci pomoże,” powiedziała z współczującym uśmiechem. Przewracałem strony w jednym z magazynów, kiedy poczułem pierwsze ostrzeżenie: delikatne szarpnięcie, gdy siedzenie przede mną odchyliło się o cal. Spojrzałem do góry, mając nadzieję, że to tylko mała regulacja. Ale nie, to nie było to…
Facet przede mną, mężczyzna w średnim wieku w garniturze, zamierzał odchylić fotel na CAŁOŚĆ! Nie mam nic przeciwko ludziom, którzy odchylają swoje siedzenia, ale są pewne podstawowe zasady. Na przykład: może warto najpierw spojrzeć za siebie?
Albo MOŻE nie uderzać siedzeniem w czyjeś kolana, gdy ledwo jest wystarczająco dużo miejsca? Patrzyłem z przerażeniem, jak jego siedzenie odchylało się coraz dalej, aż czułem, że był PRAKTYCZNIE na moich kolanach!
Moje kolana były ściśnięte, musiałem je skręcić na bok, żeby nie wybuchnąć bólem. Nie mogłem uwierzyć! Byłem uwięziony! Pochyliłem się do przodu, próbując zwrócić jego uwagę. „Przepraszam, panie?” powiedziałem, mój głos był uprzedzająco grzeczny, mimo rosnącej frustracji.
„Czy mógłby pan trochę podnieść swoje siedzenie? Nie mam tu dużo miejsca.”
Odwrócił głowę, rzucił na mnie szybkie spojrzenie i wzruszył ramionami. „Przepraszam, dzieciaku, zapłaciłem za to siedzenie,” powiedział, jakby to miało wyjaśniać wszystko.
Spojrzałem na moją mamę, która dała mi ten wzrok… ten, który mówił: „Odpuść to.” Ale nie byłem gotów odpuścić. Jeszcze nie.
„Mamo,” wyszeptałem, „to jest absurdalne. Moje kolana są wciśnięte w fotel. On po prostu nie może…”
Przerwała mi uniesioną brwią. „Wiem, kochanie, ale to krótki lot. Spróbujmy to przetrwać, dobrze?”
Chciałem się kłócić, ale miała rację. To był krótki lot. Dałbym radę. Przynajmniej tak mi się wydawało.
Ale wtedy ten facet postanowił, że musi odchylić fotel jeszcze bardziej. Nie żartuję! Jego siedzenie musiało być zepsute, bo odchyliło się o kilka dodatkowych cali, DALEKO BEYOND normalne ustawienie!
Moje kolana były teraz praktycznie wciśnięte w oparcie fotela, a ja musiałem siedzieć pod dziwnym kątem, żeby ich nie zgnieść!
„Mamo, to nie wytrzyma,” powiedziałem przez zęby.
Westchnęła i przywołała stewardessę. Przyjaźnie wyglądająca kobieta w średnim wieku podeszła, a jej uśmiech zniknął, gdy zobaczyła sytuację.
„Dzień dobry,” powiedziała, pochylając się, żeby usłyszeć nas przez warkot silników. „Czy wszystko w porządku?”
„Mój syn ma problem z fotelem przed nim,” wyjaśniła mama. „Jest odchylony o dużo więcej niż zwykle, i nie ma miejsca.”
Stewardessa kiwnęła głową i podeszła do mężczyzny przed nami. „Panie,” powiedziała grzecznie, „rozumiem, że chce pan odchylić fotel, ale wydaje się, że to powoduje problem dla pasażera za panem. Czy mogłabym prosić, żeby pan trochę go podniósł?”
Facet ledwo zerknął na nią z laptopa. „Nie,” odpowiedział, jego ton był płaski. „Zapłaciłem za to siedzenie, i będę je używał, jak chcę.”
Stewardessa mrugnęła, wyraźnie nie spodziewając się takiej odpowiedzi.
„Rozumiem, ale fotel zdaje się odchylać bardziej niż powinien. Wydaje się, że poszedł w dół o całe sześć cali więcej niż inne fotele. Tworzy to bardzo niewygodną sytuację dla młodego mężczyzny za panem.”
W końcu spojrzał na nią, a ja widziałem w jego oczach irytację. „Nie ma nic w zasadach, co mówi, że nie mogę odchylić fotela. Jeśli mu niewygodnie, może powinien zapłacić za miejsce w pierwszej klasie.”
Poczułem, jak moja twarz płonie ze złości, ale zanim zdążyłem coś powiedzieć, stewardessa spojrzała na mnie ze współczuciem. Z ustami wypowiedziała: „Przepraszam, nic więcej nie mogę zrobić.” Potem wróciła do niego i powiedziała: „Miłego lotu, panie,” po czym odeszła.
Opadłem na swoje siedzenie, próbując znaleźć sposób na zniesienie niewygody. Mama pogłaskała mnie po ramieniu, ale wiedziałem, że ona też jest sfrustrowana. I wtedy mnie olśniło! Moja mama zawsze jest gotowa na każdą sytuację, a naprawdę KAŻDĄ sytuację.
Jest typem osoby, która pakuje całą aptekę do bagażu podręcznego, na wszelki wypadek. Byłem pewny, że zapakowała wszystko, co moglibyśmy potrzebować podczas lotu. I rzeczywiście, kiedy otworzyłem jej torbę, znalazłem odpowiedź na mój problem… Wyciągnąłem rodzinną paczkę precli!
Zaczęła się kształtować pewna myśl! Może to trochę dziecinne, ale szczerze mówiąc, nie dbałem o to. Ten facet nie miał szacunku do nikogo wokół niego, więc czemu ja miałbym szanować jego przestrzeń osobistą? Pochyliłem się do mamy i wyszeptałem: „Myślę, że wiem, jak to załatwić.”
Uniosła brew, ale skinęła głową, ciekawa, co mam na myśli. Otworzyłem paczkę precli i zacząłem je chrupać, upewniając się, że żuję głośno, z szeroko otwartymi ustami. Okruszki latały wszędzie, na moich kolanach, na podłodze, a przede wszystkim na głowie tego faceta!
Na początku tego nie zauważył, zaabsorbowany tym, co robił na laptopie. Ale po kilku minutach widziałem, jak sztywnieje. Sięgnął w górę i otrzepał ramion, potem tył głowy.
Zaczynał się denerwować, ale ja nie przestawałem, robiąc każdą porcję tak głośną i brudną, jak tylko mogłem. W końcu nie wytrzymał! Odwrócił się w moją stronę, patrząc na mnie z mieszanką obrzydzenia i wściekłości.
„Co ty robisz?” syknął.
Spojrzałem na niego niewinnie, otrzepując okruszki z ust. „Och, przepraszam,” powiedziałem, choć wcale nie było mi przykro. „Te precle są naprawdę suche. Chyba robią bałagan.”
„Przestań!” zażądał, podnosząc głos.
Wzruszyłem ramionami. „Po prostu jem mój przekąskę. W końcu zapłaciłem za to miejsce.”
Zawężył oczy, wyraźnie niezadowolony z użycia jego własnych słów przeciwko niemu. „Robisz okruszki wszędzie. Przestań!”
Oparłem się na fotelu, nadal chrupiąc. „Z przyjemnością, ale trudno, gdy twoje siedzenie miażdży moje nogi. Może, gdybyś je trochę podniósł, nie musiałbym siedzieć w ten sposób.”
Jego twarz zrobiła się interesującego odcienia czerwieni. „NIE będę podnosił mojego fotela, bo jakiś bachor nie potrafi znieść odrobiny niewygody!”
„No cóż, jeśli tak to czujesz,” powiedziałem, a potem kichnąłem, oczywiście celowo! To był udawany kichnięcie, ale wystarczyło, żeby wystrzelił kolejny deszcz okruszków w jego stronę! Mama wyglądała, jakby miała interweniować…
Ale TO było punktem przełomowym! Mruknął coś pod nosem, a potem, z wyrazem całkowitej porażki, wcisnął guzik, by podnieść swoje siedzenie. Ulgę w moich nogach poczułem NATYCHMIAST, i nie mogłem powstrzymać uśmiechu, rozciągając je trochę.
„Dziękuję,” powiedziałem słodko, chociaż jestem pewien, że uśmiech na mojej twarzy nie był tak niewinny, jak chciałem to przedstawić.
Nie odpowiedział, po prostu odwrócił się z powrotem, prawdopodobnie próbując uratować resztki swojej godności. Stewardessa wróciła kilka minut później, rzucając mi dyskretny kciuk w górę, przechodząc obok. Widziałem, że była zadowolona, że sytuacja została rozwiązana.
Moja mama pochyliła się i wyszeptała: „To było sprytne. Może trochę złośliwe, ale sprytne.”
Uśmiechnąłem się. „Zasłużył na to, nie sądzisz?”
Zaśmiała się cicho. „Może tak. Tylko nie rób tego nawykiem.”
Reszta lotu była O WIELE bardziej komfortowa! Facet przed mną trzymał fotel w pionie, a ja mogłem spokojnie zjeść resztę precli. Kiedy w końcu wylądowaliśmy, poczułem się jak zwycięzca! Jasne, to nie była najbardziej dojrzała metoda rozwiązania sytuacji, ale załatwiłem sprawę.
Kiedy zbieraliśmy rzeczy, by wysiąść, facet wstał i spojrzał na mnie. Na chwilę myślałem, że coś powie, ale potem tylko pokręcił głową i odszedł. Nie mogłem powstrzymać dumy!
Gdy szliśmy w stronę odbioru bagażu, moja mama spojrzała na mnie z mieszanką rozbawienia i dumy. „Wiesz,” powiedziała, „czasami warto stanąć w swojej obronie, nawet jeśli oznacza to trochę bałaganu.”
Skinąłem głową, czując się znacznie lepiej niż na początku. „Tak,” zgodziłem się. „A następnym razem może po prostu wezmę przekąski, które nie robią takiego bałaganu.”
Zaśmiała się i położyła rękę na moich ramionach, gdy szliśmy w stronę odbioru bagażu. „Albo może po prostu przeniesiemy się do pierwszej klasy.”
Nie mogłem powstrzymać uśmiechu na tę myśl. „To już jest pomysł, który mógłbym poprzeć.”
