Poranek rozpoczął się od krzyku — Scooter zniknął. Nie było po nim śladu. Do południa panika rozprzestrzeniła się. Ale mój najgorszy strach nie polegał na tym, że zaginął. To było to, kogo znalazł.
Poranki w moim domu rzadko były ciche. Wypełniały je dźwięki pośpiesznych kroków na korytarzu, nieustanny dźwięk powiadomień z telefonu Veroniki, gdy aktualizowała swoje social media, albo nieodłączny łomot przedmiotów spadających na podłogę — za sprawą mojego kota, Bugsy’ego, który uważał, że grawitacja to tylko wyzwanie. Ale tego dnia usłyszałam krzyk.
„Mamo! Tato!” Głos Mii przeszył dom, pełen paniki. „Scooter zniknął!”
Z pokoju dochodził dźwięk półprzytomnego mamrotania. Chwilę później drzwi skrzypnęły, a pojawiła się Veronika. Zmrużyła oczy, patrząc na Mię, której twarz była częściowo oświetlona słabym blaskiem ekranu telefonu.
„Gdzie on mógł pójść? Mia, jest za wcześnie na twoje duchowe wizje.”
Mia pociągnęła nosem. „Poszłam do jego pokoju po wodę. Zawsze trzyma dodatkowe butelki, żeby nie musiał wstawać w nocy do kuchni. Ale jego tam nie ma.”
Greg potknął się o próg, nadal półprzytomny. „Pewnie bawi się w jakieś detektywistyczne gry.”
„Jego notatnik nadal leży. A on nigdy go nie zostawia.”
To sprawiło, że moje uszy się nastawiły.
Greg musiał poczuć zmianę atmosfery, bo po raz pierwszy nie zaczął się sprzeczać. Zamiast tego, ruszył w moim kierunku.
Byłam dokładnie tam, gdzie się spodziewał mnie znaleźć — zwinięta w moim fotelu, pijąc pierwszą kawę dnia. Obudziłam się o wiele wcześniej, zatopiona w swoich myślach.
„Widziałam go wczoraj wieczorem,” powiedziałam, mieszając kawę. „Biegał po korytarzach.”
Postawiłam filiżankę, patrząc na Grega spokojnym wzrokiem. „Dom jest bezpieczny. On po prostu się gdzieś schował. Nie oprze się zapachowi naleśników.”
To był mój błąd — zakładać, że coś w życiu Theo może być przewidywalne. Śniadanie przyszło i odeszło. Naleśniki skwierczały, kawa się parzyła, ale Scootera nie było.
Do południa dom pogrążony był w chaosie.
Greg przeszukiwał szafy, jakby polował na zagubiony skarb. Mia sprawdzała strych po raz drugi, mamrocząc coś o „odciskach energii” i „astralnych płaszczyznach.”
Nawet Veronika na chwilę odłożyła telefon i zajrzała za meble, jakby Theo nagle zmniejszył się do rozmiaru kłębka kurzu.
Ja jednak podeszłam do sprawy inaczej, wychodząc na zewnątrz, pozwalając, by chłodne powietrze obudziło mnie lepiej niż kawa kiedykolwiek mogła. I wtedy to zobaczyłam. Mała szczelina w płocie.
Ledwie zauważalna, chyba że wiedziało się, gdzie patrzeć. Ta sama, którą nigdy nie zdążyłam naprawić. Ta, którą zostawiłam otwartą celowo, żeby Bugsy mógł swobodnie przechodzić do ogrodu sąsiada i deptać jego perfekcyjnie uporządkowane grządki.
Wypuściłam powietrze powoli. Moje najgorsze podejrzenia właśnie zostały potwierdzone.
***
Było niewiele rzeczy, które nienawidziłam bardziej niż odwiedziny u Harolda.
Ten człowiek był nie do zniesienia. Zawsze w koszulach w kratę, albo robił hałas piłą łańcuchową, albo opryskiwał swój ogród chemikaliami, zatruwając powietrze w pobliżu moich nienagannie zadbanych róż.
Między nami trwała niepisana wojna od lat. A w tym momencie, mój wnuk dobrowolnie wszedł na terytorium wroga.
Zobaczyłam ich siedzących na jego werandzie. Scooter i Harold pili herbatę i jedli naleśniki. Scooter, z pełnymi ustami, słuchał Harolda szeroko otwartymi, zafascynowanymi oczami.
„…i to była moja pierwsza kolekcja insektów,” Harold powiedział, przewracając strony starego albumu. „Zbierałem je, kiedy byłem skautem.”
„To niesamowite!” Scooter przełknął kęs naleśnika. „Zbierasz je jeszcze?”
„Oczywiście, chłopcze,” Harold popijał herbatę. „Ale teraz bardziej interesuję się zbieraniem wspomnień.”
„Scooter!”
Zadrżał i szybko obrócił głowę w moją stronę.
„Babciu Vivi!”
„Do domu. Teraz.”
Harold zaśmiał się. „O, przestań, dlaczego ta wrogość? Tylko jedliśmy śniadanie.”
„On powinien jeść śniadanie z rodziną, a nie z jakimś…” Zawahałam się, szukając odpowiednich słów. „Jakimś obcym facetem.”
Oczy Harolda błysnęły figlarnie.
„Obcy? O, Vivi. Może to czas, żebyś w końcu powiedziała im prawdę? Mają prawo wiedzieć.”
Theo zamarł. „Co?! Kolejna zagadka?!”
„Theo, do domu. Teraz.”
„Vivi, jak długo jeszcze będziesz to ukrywać?”
Zrobiłam krok bliżej i syknęłam cicho pod nosem.
„Ani słowa.”
Harold tylko się uśmiechnął, powoli pijąc herbatę.
Chwyciłam wnuka za ramię i ciągnęłam go z powrotem przez płot. Zawsze wiedziałam, że ten dzień nadejdzie. Ale nie w ten sposób.
***
„Nie miał prawa poruszać przeszłości!” Krzyknęłam, wchodząc do salonu, gdzie już czekały moje dziewczyny. Dolly, zazwyczaj pierwsza do wskakiwania w dramaty, tym razem wyglądała na wahanie.
„Vivi, minęły lata. Może czas zdjąć ten ciężar z duszy i powiedzieć rodzinie prawdę?”
„O, naprawdę? Świetnie! To może ty też powiesz prawdę? O swoim ‘tajemniczym wielbicielu’?”
Margo, spokojna jak zawsze, nalała sobie kolejną kawę, patrząc na mnie zza filiżanki.
„Chociaż, gdybyś się nad tym zastanowiła, Theo i Mia pewnie chętnie poznaliby…”
„Dość!” Przerwałam jej ostro.
Moja przyjaciółka powinna wiedzieć, że potrafię czytać jej myśli, zanim jeszcze wypowie je na głos.
„Masz za dużo kawy. W twoim wieku litry kofeiny i zdrowe serce to kiepskie połączenie.”
Uśmiechnęłam się, a potem znów spojrzałam na Dolly.
„A ty, kobieta, która kupuje sobie kwiaty i przekonuje wszystkich, że to od tajemniczego wielbiciela… Naprawdę macie pozycję, żeby mi mówić, co mam robić?”
„To było okrutne, Vivi!”
„Prawda zawsze taka jest.”
I tak zaczęła się nasza kłótnia.
Wyszłam do ogrodu, gdzie chłodne wieczorne powietrze wcale nie uspokoiło moich myśli. Tak wiele się zmieniło w zaledwie kilka dni. Chciałam tylko, żeby moja rodzina była razem, ale ich sekrety zmusiły mnie do ustanowienia warunków dla mojego testamentu.
Ale czy oni wszyscy chcą ze mną mieszkać? Wypuściłam powietrze. Była tylko jedna osoba, która zawsze tego chciała. A ja nigdy jej na to nie pozwoliłam.
A potem, kiedy miałam wrócić do środka, zobaczyłam Harolda.
***
Zatrzymałam się w miejscu. Tam, przy moim pięknie zastawionym stole obiadowym, prosto w sercu mojego ogrodu, siedział Harold. Wyglądał całkowicie swobodnie, jakby zawsze tam należał.
Miał talerz pełen moich pieczonych warzyw, złociste bułeczki i moją charakterystyczną sałatkę pomidorową. Nalał sobie nawet szklankę mojego świeżego soku. Mojego ulubionego.
A potem, cios ostateczny. Scooter, mój ukochany wnuk, spojrzał w górę ze swojego krzesła i uśmiechnął się.
„Zaprosiłem go!”
Moja głowa błyskawicznie odwróciła się w jego stronę. „Co powiedziałeś?”
„Zaprosiłem Harolda na obiad,” powtórzył Scooter.
Na stole zapadła cisza. Wszystkie oczy zwróciły się na Harolda, który, zupełnie nieporuszony, po prostu kroił kawałek pieczonego bakłażana i powoli, rozważnie go gryzał.
„Mmm,” zamyślił się, żując. „Wciąż gotujesz jak bogini, Vivi.”
Otworzyłam usta, a potem je zamknęłam. Otworzyłam je ponownie. Wciąż nic. Belinda położyła serwetkę na stole.
„Mamo. Jak mamy to wszystko zrozumieć?”
Greg zmarszczył brwi, patrząc najpierw na Harolda, a potem na mnie.
„Tak, też chciałbym wyjaśnienia. Najlepiej zanim będę musiał znaleźć terapeutę.”
Scooter, trzymając już swój notatnik, patrzył między mną a Haroldem jak kot, który właśnie odkrył otwartą puszkę tuńczyka.
„Więc poczekaj…” Jego długopis unosił się nad kartką. „Kim on właściwie jest?”
Harold odchylił się, wycierając usta serwetką. Potem, jakby mówił o pogodzie, zwrócił się do Grega.
„Jestem twoim ojcem.”
Widelec opadł na talerz. Mia, zazwyczaj najbardziej opanowana osoba przy stole, w
