Emma myślała, że ma wszystko pod kontrolą, ale kiedy jej były—ostatnia chwila wybawicielka jej ślubu—nagle zniknął, zostawiając tylko list, pęknięcia w jej starannie zaplanowanym dniu zaczęły się ujawniać. Co mógłby ujawnić list Ryana i dlaczego Matt patrzył na nią, jakby już wiedział?
Emma chodziła po salonie, trzymając telefon mocno przy uchu, jakby siła jej uścisku mogła rozwiązać wszystkie jej problemy.
Jej kroki były szybkie i niespokojne, takie, które zostawiały niewidoczne ślady na dywanie.
Napięcie w pokoju było wyczuwalne, ale Matt zdawał się tego nie zauważać—albo nie przejmować.
Siedział rozłożony na kanapie, bez pośpiechu przeglądając wiadomości sportowe na telefonie.
„Ona po prostu zrezygnowała, Matt! Dwa tygodnie przed ślubem! Kto tak robi?” Emma krzyknęła, frustracja w jej głosie była na tyle ostra, że mogła ciąć szkło.
Z dramatycznym ruchem rzuciła telefon na stół kawowy, ledwo unikając przypadkowego trafienia w kubek Matt’a.
Matt ledwo podniósł wzrok. „Po prostu znajdź innego planera,” powiedział, jakby rozwiązanie było tak proste.
Emma przestała chodzić, wpatrując się w niego z niedowierzaniem. „O, genialny pomysł! Dlaczego o tym nie pomyślałam?” rzuciła, unosząc ręce w powietrze.
„Czy wiesz w ogóle, jak ciężko jest znaleźć dobrego planera ślubu? Są zarezerwowani na miesiące—lata—do przodu, Matt!”
„Cóż,” wzruszył ramionami, „jeśli to takie niemożliwe, co zamierzasz zrobić?”
Emma zawahała się, gryząc wewnętrzną stronę policzka. Jej palce bawiły się krawędzią swetra.
„… Może znam kogoś, kto może pomóc. Ale nie spodoba ci się to.”
Matt w końcu usiadł, wyraźnie zainteresowany. „Kto?”
Emma unikała jego wzroku. „Ryan.”
Powietrze w pokoju zmieniło się. Matt zamarł, jego szczęka stwardniała. „Ryan? Twój były?”
Emma westchnęła, opuściła ramiona.
„Tak. Ale jest jednym z najlepszych planerów ślubów w mieście, Matt. I to jedyny, który może to zrobić w tak krótkim czasie.”
Matt prychnął, opadając na oparcie kanapy. „O, super. Więc twój były będzie planować nasz ślub. To wcale nie jest niezręczne.”
„Masz lepszy pomysł?” zapytała Emma, jej głos podnoszący się z irytacją.
Matt wpatrywał się w nią, na jego twarzy malowały się irytacja i rezygnacja. W końcu westchnął. „Dobrze. Zadzwoń do niego. Ale jeśli zacznie wspominać o twoim balu maturalnym, wychodzę.”
Emma otworzyła drzwi do biura Ryana w centrum miasta, serce jej waliło jak podczas wystąpienia w szkole.
Biuro było dokładnie takie, jak sobie wyobrażała—nowoczesne, eleganckie i nieskazitelnie czyste.
Okna sięgające od podłogi do sufitu wpuszczały do pomieszczenia naturalne światło, odbijające się od szklanych powierzchni i designerskich mebli.
Ryan stał przy biurku, plecami do niej, bez pośpiechu przeglądając stertę próbek tkanin.
„Ryan?” zawołała niepewnie, jej głos zdradzał jej zdenerwowanie.
Odwrócił się, jego wyraz twarzy zmieniając się z lekkiej ciekawości w ciepłe zaskoczenie. „Emma, zaskoczyłaś mnie, dzwoniąc i mówiąc, że chcesz się spotkać. Minęło… ile? Pięć lat?”
„Sześć,” poprawiła, jej głos był cichy, ale pewny. Widok go po tym czasie był surrealistyczny. Jego łatwy uśmiech, ten sam, który kiedyś sprawiał, że jej serce biło szybciej, pozostał niezmieniony.
Ryan zrobił krok naprzód, jego ton był żartobliwy. „A z jakiej to okazji zaszczycasz mnie swoją wizytą? Po to, żeby przejrzeć mój katalog tkanin?”
Emma głęboko wzięła oddech, zaczynając swoją opowieść.
Jej słowa popłynęły szybko, przerywane dzikimi gestami rękami, gdy tłumaczyła nagłe odejście swojej planistki i swoją ostatnią rozpaczliwą próbę naprawienia wszystkiego. Ryan oparł się o biurko, skrzyżowane ramiona, od czasu do czasu kiwając głową.
Jego spokojny, uważny wyraz twarzy tylko potęgował jej świadomość, jak bardzo brzmi panikująco.
Kiedy w końcu przerwała, on przekręcił głowę, w jego oczach pojawił się lekki uśmiech. „Dobrze. Zrobię to.”
Jej brwi uniosły się wysoko. „Tak po prostu?”
Uśmiech Ryana poszerzył się. „Pewnie. Ale pod jednym warunkiem.”
Emma mrugnęła. „Mów.”
„Obiad. Po ślubie. Ty stawiasz.”
Zaśmiała się nerwowo, nie do końca pewna, czy żartuje. „Dziękuję, Ryan, jesteś moim wybawcą.”
Drzwi za nią otworzyły się, a Matt wszedł, jego obecność była ciężka od podejrzeń. Jego oczy szybko przeniosły się z Emmy na Ryana, oceniając sytuację.
„Dzięki, że pomagasz,” powiedział Matt, jego ton był oschły.
Ryan wyciągnął rękę, jego uśmiech nie zniknął. „Cokolwiek dla Emmy.”
Matt zawahał się na moment, zanim uścisnął rękę Ryana, jego postawa była napięta.
Emma dostrzegła wymianę spojrzeń, niewypowiedziane wyzwanie wiszące w powietrzu jak chmura burzowa. To miało być skomplikowane.
Ryan i Emma stali obok siebie przy stole z aranżacjami, zapach świeżych róż mieszał się z lekką wonią nieudanych prób cateringu, które jeszcze unosiły się w powietrzu.
Caterer właśnie wyszedł, mamrocząc przeprosiny za niefortunną pomyłkę. Ręce Emmy poleciały do skroni, próbując przetrawić wiadomość.
„Więc mówisz, że danie główne to teraz wegańska lasagna zamiast steka z polędwicy?” powiedziała, jej głos podnosząc się o ton.
Ryan opierał się swobodnie na stole, jego wyraz twarzy spokojny, wręcz irytująco opanowany. „Cóż,” zaczął z uśmieszkiem, „możesz to sprzedać jako ‘oczyszczenie dla nowożeńców’. Może Matt ci nawet podziękuje za uratowanie jego cholesterolu.”
Emma spojrzała na niego, a potem wybuchła śmiechem, mimo woli. Napięcie w jej ramionach opadło.
„Boże, zawsze potrafisz mnie rozśmieszyć. Nawet teraz.”
On uśmiechnął się, wyraźnie zadowolony z siebie. „To moja specjalność—trzymać pannę młodą przy zdrowych zmysłach. Ktoś musi.”
Emma pokręciła głową, jej uśmiech zamienił się w coś delikatniejszego.
„Dziękuję, Ryan. Naprawdę. Nie wiem, co bym teraz bez ciebie zrobiła.”
Powietrze zmieniło się. Jego żartobliwy sposób bycia ustąpił czegoś głębszego. Odwrócił się w jej stronę, jego głos stał się niski i szczery.
„Emma… jesteś niesamowita, wiesz o tym? Zawsze byłaś.”
„Ryan…” Jej głos zadrżał, waga jego słów ciągnęła jej serce w sprzeczne strony.
On zbliżył się, jego spojrzenie było stabilne. Bez namysłu nachylił się.
Świat zdawał się zatrzymać, ich wspólny śmiech zniknął, zastąpiony cichą intensywnością. Na chwilę Emma zamknęła oczy, jej serce biło szybciej.
Potem cofnęła się, jej oddech przyspieszył.
„Nie,” powiedziała, jej głos był stanowczy. „Nie mogę tego zrobić. Mam do ciebie uczucia, ale nie mogę zdradzić zaufania Matta. To by nie było w porządku.”
Ryan od razu się cofnął, na jego twarzy pojawił się cień żalu. „Masz rację. Przepraszam. Nie powinienem…”
„W porządku,” przerwała mu, wymuszając mały uśmiech. „Skupmy się po prostu na ślubie, dobrze?”
Nie wiedząc o tym, Matt stał na zewnątrz, obserwując przez okno. Jego dłonie zacisnęły się na bokach, szczęka była napięta.
Bez słowa odwrócił się, jego wyraz twarzy ciemniał i stawał się nieczytelny.
Światło słoneczne, które wpadało przez witrażowe okna, rozświetlało pokój w kalejdoskopie kolorów.
Emma stała przed pełnowymiarowym lustrem w swojej garderobie, wygładzając niewidoczne zagniecenia na sukni.
Suknia była idealna—elegancka, ponadczasowa i dokładnie taka, o jakiej marzyła od dziecka. Ale wciąż czuła się niepewnie w brzuchu.
„Gdzie jest Ryan?” zapytała Emma, patrząc przez ramię na jedną z druhen, która poprawiała makijaż w kącie.
Druhna wzruszyła ramionami. „Nie widziałam go przez całe rano. Może biega po sali, załatwiając ostatnie szczegóły?”
Emma zmarszczyła brwi. Ryan nigdy nie przeoczył żadnego szczegółu i nigdy się nie spóźniał.
Jej wzrok padł na mały stół przy oknie, gdzie leżała kremowa koperta. Na jej froncie widniało jej imię, napisane znajomym, wyraźnym pismem.
Drżącymi rękami Emma podniosła ją i przesunęła palcem pod pieczęcią. Jej serce przyspieszyło, gdy rozkładała kartkę.
Emma, nie mogę być dzisiaj z tobą. Patrzenie, jak bierzesz ślub z kimś innym, to za dużo dla mnie. Kocham cię od dnia, kiedy się poznaliśmy i zawsze będę. Twój narzeczony nie jest odpowiedni dla ciebie… Ale zasługujesz na kogoś, kto da ci wszystko, czego potrzebujesz. Bądź szczęśliwa. Ryan
Jej oddech przyspieszył, a łzy zaczęły się zbierać, rozmazując tusz, gdy zacisnęła list w rękach.
Jak to się stało? Myślała, że Ryan poradzi sobie z byciem tam, nawet jeśli musiałby patrzeć na nią z Mattem. Ale teraz…
Drzwi nagle otworzyły się, a Matt wpadł do pokoju, jego twarz była jak burzowe niebo. „Gdzie jest Ryan?” zapytał, jego głos był ostry.
Emma odwróciła się powoli, jej twarz była spokojna, mimo burzy wewnątrz. „On już poszedł.”
Oczy Matta zmężniały, podejrzenie zaciemniało jego rysy. „Poszedł? Czy się ukrywa po tym, co widziałem?”
Emma zesztywniała. „Co masz na myśli, co widziałeś?”
„Widziałem was dwoje,” rzucił Matt. „Śmiejąc się, pochylając, jakby było coś więcej niż tylko praca. Nie okłamuj mnie.”
„Nic się nie stało,” odpowiedziała stanowczo Emma, patrząc mu w oczy. „Twoja zazdrość przesłania ci rozsądek.”
„Nie obrażaj mnie, Emma. Chciałaś, żeby to się stało. Przyznaj się,” warknął Matt.
Emma głęboko odetchnęła, ciężar chwili przygniatał ją do ziemi.
„Wiesz co, Matt? Mam dość. Mam dość twojej zazdrości, oskarżeń, braku zaufania. Nie mogę wyjść za kogoś, kto we mnie nie wierzy.”
Wokół rozległy się szmery z tłumu. Emma wyszła na środek przejścia. Trzymała głowę wysoko, jej głos był pewny, kiedy przemawiała do wszystkich.
„Przepraszam was wszystkich. Dzisiaj nie będzie ślubu.”
Emma stała przed drzwiami mieszkania Ryana, serce biło jej szybko, gdy uniosła rękę, by zapukać.
Korytarz pachniał świeżą farbą, a stłumione dźwięki gitary dobiegały z sąsiedniego mieszkania. Zawahała się na moment, trzymając mocno pasek torebki, a potem zapukała trzy razy.
Drzwi otworzyły się, a Ryan stanął w nich, zaskoczony. Jego niebieskie oczy rozszerzyły się, gdy ją zobaczył. „Emma?” zapytał, jego głos był mieszanką zdziwienia i niepewności.
Wzięła głęboki oddech. „Zrezygnowałam ze ślubu,” wyrzuciła z siebie, jej głos lekko drżał.
Ryan mrugnął, jego wyraz twarzy stał się trudny do odczytania. „Dlaczego?” zapytał cicho, odsuwając się, by wpuścić ją do środka.
Emma weszła, a znajomy zapach perfum Ryana otulił ją. Obróciła się w jego stronę, jej głos pozostał stabilny, mimo burzy, która toczyła się w jej wnętrzu.
„Bo zasługuję na kogoś, kto naprawdę mnie widzi,” powiedziała, jej słowa były przemyślane. „I bo kocham cię również.”
Ryan patrzył na nią przez chwilę, jego zaskoczenie stopniowo zamieniało się w coś cieplejszego—może nadzieję. Powoli, na jego twarzy pojawił się uśmiech. „Naprawdę o tym mówisz?”
Emma skinęła głową, łzy lśniły w jej oczach. „Nigdy nie byłam tego bardziej pewna.”
Bez wahania Ryan skrócił dystans między nimi, przyciągając ją do siebie. Ich śmiech połączył się, gdy ją pocałował, napięcie znikało.
Po raz pierwszy Emma poczuła się wolna, w końcu wybierając miłość, która była tam, cicho czekając na nią przez cały ten czas.
