Kiedy Chris Harvey trafił do szpitala, jego córka wysłała swojego syna, Petera, żeby sprawdził, jak się czuje i upewnił się, że dom jest gotowy na jego powrót. Jednak Peter i jego żona mieli inny pomysł. Chris wrócił do domu, by zobaczyć, że jest w opłakanym stanie, a potem usłyszał coś szokującego od swojego wnuka.
„Tato, nie martw się. Postaram się coś załatwić. Ale nie mogę cię odwiedzić, bo nie mam już dni urlopowych w pracy,” powiedziała Angelina swojemu ojcu, 87-letniemu Chrisowi Harvey’owi, kiedy zadzwonił do niej ze szpitala.
„Hannah, uspokój się. W porządku. To tylko trochę zmienia nasze plany,” odpowiedział spokojnie Chris. Plany?
W końcu rozłączyli się, a lekarze poprosili Chrisa, żeby został w szpitalu przez kilka dni, by przeprowadzili dalsze badania i zdecydowali, co jest potrzebne do leczenia.
***
„Musisz pojechać do Austin i sprawdzić, co słychać u dziadka. Jest sam,” nalegała Angelina do swojego syna, Petera. „Nie wiem, czy mogę, mamo,” odpowiedział. Rozmawiali przez telefon, a Angelina nie chciała przyjąć odmowy.
„Peter, musisz być tam dla swojego dziadka. Kto wie, ile on jeszcze pożyje, zwłaszcza jeśli zacznie mieć problemy z sercem? A ty jesteś jego jedynym wnukiem, pamiętaj o tym,” próbowała go przekonać Angelina. „Zawsze mówił, że odziedziczysz jego dom i rzeczy po jego śmierci. Może warto sprawdzić, co trzeba naprawić, żeby mógł wygodnie mieszkać, ile mu jeszcze zostało. I to świetna okazja, żeby się z nim zbliżyć.”
Peter przez chwilę milczał, a jego mama pomyślała, że pewnie rozłączył się. Jednak w końcu odpowiedział dziwnym tonem. „Dobrze, dobrze. Pojadę. Hannah pojedzie ze mną. Myślę, że mogę wziąć wolne, bo dawno nie byłem na urlopie.”
„Dobrze. Dziękuję ci, synu. Moja praca się nie zgodziła, ale ufam, że pomożesz dziadkowi jak najlepiej. Kocham cię, kochanie,” powiedziała, odczuwając ulgę, że ojciec nie będzie sam po wypisaniu ze szpitala.
„Też cię kocham, mamo. Pa.”
Niestety, Angelina nie miała pojęcia, co naprawdę myślał jej syn.
***
Minęło kilka dni, a lekarze w końcu przepisały Chrisowi kilka leków po sprawdzeniu wyników badań. Wypisali go ze szpitala, ostrzegając, żeby nie przemęczał się, bo musiał uważać na swoje zdrowie, nawet po poprawie.
Chris kiwał głową na wszystkie ich wyjaśnienia, ale nie zwracał na nie zbyt dużej uwagi. Martwił się, ponieważ Angelina nie zadzwoniła dzień wcześniej, a mówiła, że Peter przyjedzie do niego.
Nie miał numeru telefonu wnuka, ale liczył na to, że zobaczy go w domu. Wziął więc taksówkę z szpitala do swojego domu.
Zdziwił się, widząc meble na trawniki przed domem, które rozpoznał jako swoje. Co więcej, drzwi były lekko uchylone, ale pamiętał, że ratownicy, którzy zabrali go do szpitala, dokładnie je zamknęli. Co się działo? Najbardziej szokujące było to, co zobaczył, kiedy wszedł do środka.
Cały dom był pusty. Obrazy na ścianach, pamiątki wojskowe, kredens, stół i krzesła kuchenne – wszystko, czego nie widział na zewnątrz, zniknęło. W niektórych miejscach leżały plastikowe folie, jakby ktoś malował lub przeprowadzał remont w domu.
„Halo?” zawołał do zupełnie pustej przestrzeni i usłyszał kroki dochodzące z korytarza, gdzie znajdowały się sypialnie.
„Dziadku?” zapytał Peter, zaskoczony widokiem Chrisa. Jednak Chris nie zwrócił uwagi na tę reakcję. Odetchnął z ulgą.
„Peter! Och, dzięki Bogu! Myślałem, że ktoś się włamał i zabrał wszystko, co miałem. Co się tu dzieje, mój drogi chłopcze?” zapytał wnuka, podchodząc, by dać mu mocny, męski uścisk.
„A, no. Tak. Nikt się nie włamał,” mruknął Peter, zaciągając wargi, ale odwzajemnił uścisk.
W końcu Chris zdał sobie sprawę, że Peter zachowuje się dziwnie. „Co się więc dzieje?”
„Chcieliśmy cię zaskoczyć,” zaczął.
„Wy?”
„Tak, Hannah i ja. Ona tu jest,” Peter zdradził i zwrócił się w stronę korytarza, by zawołać swoją żonę. „Kochanie!”
„Co?” wyszła, a jej oczy rozszerzyły się, gdy zobaczyła Chrisa. „Hmm, panie Harvey. Witaj.”
„Witaj, kochanie! Miło cię zobaczyć. Nie widziałem cię od wesela,” Chris uśmiechnął się do żony swojego wnuka i pocałował ją w policzek. „Powiedz mi, co się dzieje z moim domem?”
Peter i Hannah wymienili dziwne, szybkie spojrzenia, ale to Peter odpowiedział pierwszy. „Chcieliśmy go wyremontować, zanim wrócisz ze szpitala. Potrzebował poważnej uwagi, a my mieliśmy nadzieję, że to cię pocieszy. Ale wyszedłeś szybciej, niż się spodziewaliśmy.”
Chris szeroko się uśmiechnął, myśląc, jak to miłe z ich strony. „To wspaniałe! Chociaż mam nadzieję, że nie wydaliście na to za dużo pieniędzy.”
„O nie, nie. Nie martw się. Znam faceta,” wtrąciła Hannah, wkładając ręce do kieszeni. Jej uśmiech był niezręczny, ale starszy mężczyzna tego nie zauważył.
„Fajnie. A co z moimi rzeczami? Gdzie one są?”
„Są w… hmm… w magazynie, poza kilkoma rzeczami, które chcieliśmy zastąpić jako prezent. Czekają na odbiór przez śmieciarzy. Musieliśmy je tam zostawić na czas remontu,” wyjaśnił Peter z dziwną pauzą. „Ale sypialnie wciąż mają wszystko. Nie martw się. Będziemy mogli dobrze spać w nocy.”
„Dziękuję! Dziękuję ci bardzo, chłopcze. Jesteś niesamowity!” powiedział Chris, przytulając ich oboje jednocześnie. Był niezwykle szczęśliwy, że znowu widzi rodzinę i zdał sobie sprawę, jak bardzo im na nim zależy, robiąc coś tak miłego. „Teraz słuchajcie, muszę wziąć leki, ale niedługo wrócę.”
„Pewnie!” odpowiedzieli jednocześnie Peter i Hannah, śmiejąc się niezręcznie.
Chris zmarszczył brwi, patrząc na nich przez chwilę, ale nie przywiązał do tego większej wagi. Poszedł do lokalnej apteki, która była w odległości spaceru.
Kiedy wrócił kilka minut później, nie widział Petera ani Hannah w salonie. Usłyszał ich głosy dochodzące z pokoju po byłej córki i podszedł, by zapytać, co chcą na kolację. Jednak to, co powiedziała Hannah, zatrzymało go w miejscu.
„Co mamy teraz zrobić, ty idioto?” obraziła swojego męża, a Chris nigdy wcześniej nie słyszał, by rozmawiała z nim w ten sposób.
„Hannah, uspokój się. W porządku. To tylko trochę zmienia nasze plany,” uspokajał ją Peter. Plany?
„Trochę? TROCHĘ? Powiedziałeś mi, że on umiera i to miał być nasz dom. Dlatego wydajemy na niego wszystkie te pieniądze. Myślisz, że zamierzam sięgnąć po swoje pieniądze i pomóc naprawić dom kogoś innego, kiedy nadal wynajmujemy?” spytała Hannah, prawie drwiąco.
Chris’owe oczy się rozszerzyły, a jego dłoń automatycznie powędrowała do ust, by nie wydobył żadnego dźwięku. Chciał posłuchać reszty rozmowy.
„Hannah, to w porządku. Dom będzie mój prędzej czy później, a on ma mnóstwo zaoszczędzonych pieniędzy. Traktuj to jak inwestycję,” zapewniał Peter, w jego głosie było wyczuwalne rozczarowanie.
Ale Hannah była bezpośrednio wściekła. „NIE! Nie wydamy ani grosza więcej i nie obchodzi mnie on! Jutro wsiadamy do samolotu i wracamy do domu! To był czas stracony!”
„Nie możemy zostawić tego domu w takim stanie!”
„MOŻEMY I ZOSTAWIMY! Koniec tematu!” krzyknęła do Petera, a Chris w końcu miał dość. Wrócił do drzwi frontowych, udając, że właśnie wrócił z apteki.
„Chciałem im podziękować za pracę, którą wykonali w moim domu… bo zamierzam cieszyć się nim przez resztę swojego życia.”
