Rodzice Chrisa nie zaakceptowali jego związku z Amandą. Kiedy ogłosiła swoją ciążę podczas kolacji, natychmiast zaczęli nazywać ją oszustką, ponieważ właśnie otrzymali szokujące wyniki medyczne. Ich życie już nigdy nie miało być takie same.
„Po prostu chcę mieć to za sobą,” westchnął Chris stojąc przed drzwiami domu swoich rodziców.
„To są twoi rodzice, kochanie. Chcemy, żeby w końcu mnie zaakceptowali i przyszli na nasz ślub, prawda?” — powiedziała jego żona, Amanda, głaszcząc go po ramionach.
Chris warknął. „Naprawdę mnie to nie obchodzi, Amanda. Przepraszam, ale jeśli nie mogą zaakceptować kobiety, którą kocham, to nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.”„Proszę, kochanie. Musimy się z nimi pogodzić. A co z przyszłością? Oni są rodziną. Chcemy, żeby byli częścią życia naszych dzieci, prawda?” – kontynuowała Amanda, lekko się uśmiechając. Problem w tym, że młoda, piękna kobieta nie zauważyła, jak jej mąż zacisnął wargi.
Chris starał się utrzymać spokój po jej słowach, ale ledwo mu się to udało. „Tak… chyba,” mruknął przez sztywne wargi.
„To… w porządku. Kiedy zamierzasz rzucić swoją pracę?” – dopytała.
„OK! Teraz się uśmiechnij. Jesteśmy w tym razem,” Amanda poprawiła nastrój i przytuliła się do niego.
Matka Chrisa, pani Castillo, otworzyła drzwi z charakterystycznym sztucznym uśmiechem, lekko unosząc wargi.
„Cześć, Amanda. Miło cię widzieć,” powiedziała, subtelnie kiwając głową i odsuwając się, by mogli przejść przez drzwi.
Chris miał ochotę przewrócić oczami. Minęły lata, odkąd on i Amanda zaczęli być razem. Byli zaręczeni, a jego rodzice wciąż postrzegali ją jako kobietę, która „zrujnowała ich plany”. Chcieli, żeby ich syn był z kimś innym, i byli rozgoryczeni jego decyzją.
***
Kiedy Chris ukończył studia i dostał pierwszą pracę, jego rodzice przedstawili mu Ciarę, córkę pana i pani Geoffrey. Jej ojciec był członkiem zarządu lokalnej prywatnej kliniki i cieszył się dużym szacunkiem w ich mieście.
Chris pochodził z rodziny Castillo, która zawsze była zamożna dzięki inwestycjom ich pradziadka. Chris niewiele dbał o takie rzeczy. Jego rodzice obsesyjnie koncentrowali się na statusie i tym, co powiedzą inni.
Jednak na studiach poznał wspaniałych ludzi z różnych środowisk. To naprawdę odmieniło jego życie i uświadomił sobie, że dziewczyny, które poznał przez szkołę prywatną i imprezy w klubach country, nie były dla niego. Chciał prawdziwej kobiety.
I wtedy pojawiła się Amanda. Chris pracował już kilka lat, kiedy zderzył się z nią na wyjeździe z parkingu. To była miłość od pierwszego wejrzenia, więc od razu próbował żartować, uśmiechać się i zaprosić ją na randkę.
Pracowała w pobliskim budynku i nie była zadowolona z jego zalotów. Jednak ostatecznie zgodziła się na randkę, a oni byli razem od tego czasu.
Pierwsze spotkanie z jego rodzicami było katastrofą. Powiedzieli Chrisowi, żeby natychmiast zakończył ten związek, kiedy Amanda wyszła do łazienki.
„Ona jest asystentką. Dlaczego nie możesz umówić się z Ciarą? Ona cię uwielbia. To nie ta dziewczyna dla ciebie,” powiedziała jego matka cicho, ale jej twarz wyrażała desperację i odrazę.
„Posłuchaj matki, synu. Musisz poślubić kobietę ze swojej… eee… klasy. Inaczej się nie uda,” dołączył się ojciec, kręcąc głową.
„Dwoje z was ma zamknąć mordy. Nie będę tego słuchał. Ciara to pusta mała księżniczka i nie chcę mieć z nią nic wspólnego… nigdy!” powiedział, stanowczo, ale wciąż wystarczająco dyskretnie.
Amanda wróciła do stołu, a kolacja trwała dalej. Jego rodzice nigdy nie mieli zbyt dobrego „pokera”, więc to spotkanie nie było przyjemne. Jednak po tych komentarzach było jeszcze gorzej, a Amanda wyczuła to.
Później wszystko jej wytłumaczył, a ona to zrozumiała, mówiąc mu, żeby dał rodzicom czas. Minęło trochę czasu, a oni wciąż nie okazali żadnego ciepła. Zachowywali się poprawnie w jej obecności, ale za jej plecami narzekali. Przeważnie ją tolerowali, zwłaszcza po ich zaręczynach. Tymczasem Amanda pozostała pełna nadziei. Była osobą, która zawsze widziała szklankę do połowy pełną. Dlatego nadal dzwoniła do matki Chrisa, planując wspólne kolacje, i włączała ją w szczegóły wesela.
Jedyną rzeczą, o której Amanda nie była jeszcze do końca otwarta, było to, że już próbowali mieć dziecko. Chciała, żeby to była niespodzianka. Z odrobiną szczęścia, pan i pani Castillo w końcu się rozgrzeją, kiedy zaczną mieć wnuki. Siedząc przy stole w domu jego rodziców, Chris mógł myśleć tylko o tym, żeby jak najszybciej zakończyć to spotkanie. Miał coś do powiedzenia swojej narzeczonej, a to było bardzo pilne. To mogło na zawsze zmienić ich związek. Ona mogła nawet zdecydować się go zostawić.
„Nie wiedzą, czego im brakuje. Niech jedzą ciasto w swoich klubach country, podczas gdy my z tobą znajdziemy prawdziwe szczęście.”
Chris rozmawiał z rodzicami o tym kilka dni temu, kiedy otrzymał wyniki badań. Nie mieli za wiele do powiedzenia na ten temat. Na ich twarzach malowały się smutek i troska, ale pozostali stoiccy.
„Jeśli Amanda cię zostawi, niech to zrobi,” powiedziała jego matka, ale to by zabiło Chrisa. Dlatego bał się powiedzieć jej prawdę.
„Więc, Amanda,” zaczął jego ojciec, przerywając Chrisowi myśli. „Jak tam praca?”
„Och, panie Castillo. Praca idzie świetnie. Mój szef ma dużą imprezę, którą organizuję, i pomagam zaplanować wszystko. To naprawdę fajne,” odpowiedziała, ciesząc się, że wykazują zainteresowanie jej życiem zawodowym.
„To… w porządku. Kiedy zamierzasz rzucić swoją pracę?” – kontynuował.
„Przepraszam?”
„Zrezygnuj. Żeby zostać panią domu,” wyjaśnił pan Castillo.
„Nie zamierzam rezygnować,” odpowiedziała Amanda, zdezorientowana.
„Ona nadal będzie pracować, tato,” wtrącił się Chris, zirytowany.
„To… w porządku. Amanda to w końcu nowoczesna kobieta,” powiedziała jego matka, nie do końca uśmiechając się, ale i nie będąc zła.
„Cóż, nie znam jeszcze swoich planów. To zależy od przyszłości,” odpowiedziała Amanda, przełykając ślinę nerwowo. „A propos, mam ogłoszenie. Jestem w ciąży!”
W tym momencie zapadła absolutna cisza przy stole, która wydawała się trwać wieki, ale minęły tylko sekundy. Amanda była pewna, że dziecko to wszystko, czego ta rodzina potrzebuje, by ją zaakceptować, ale nie miała pojęcia, co właśnie odkrył Chris.
Pierwszą osobą, która przerwała ciszę, była pani Castillo. „On jest bezpłodny!” krzyknęła, wrząc z wściekłości. Jej oczy były niemal czerwone od gniewu.
Chris stał jak wryty, oszołomiony. Byli razem przez jakiś czas, nie używając ochrony, licząc na to, że to się uda. Ale właśnie otrzymał wyniki badań, które udowodniły, że nie może mieć dzieci. To oznaczało… że Amanda go zdradziła.
„TY BEZWARTOŚCIOWA DZIWKO!” wrzeszczała jego matka. „ZDRADZIŁAŚ MOJEGO SYNKA I ZASZŁAŚ W CIĄŻĘ? TERAZ CHCESZ GO ZWIĄZAĆ DZIECKIEM?”
„Związać go dzieckiem? Pani Castillo, Chris i ja próbowaliśmy przez miesiące. Chcieliśmy was zaskoczyć i od razu zacząć naszą rodzinę. Co wy macie na myśli mówiąc o bezpłodności? To niemożliwe!” Amanda potrząsnęła głową, nie wiedząc, co zrobić.
Pan Castillo wytarł usta serwetką i wstał. „Wynoś się z tego domu natychmiast. Nigdy więcej nie pokazuj się przy moim synu, albo złożymy pozew o zakaz zbliżania się,” zagroził cicho.
„Proszę pana! Chris, proszę. Zrób coś. Nie rozumiem!” błagała Amanda swojego narzeczonego, ale Chris nie ruszył się z miejsca. Nagle pani Castillo chwyciła Amandę za włosy i zaczęła ciągnąć ją w stronę frontowych drzwi.
„Wynoś się stąd teraz!” krzyczała starsza kobieta, jakby to była zabawa.
Amanda trzymała się za włosy, starając się złagodzić ból, ale wielokrotnie wołała do Chrisa. To było bezcelowe. On wciąż siedział przy stole, patrząc w swój talerz i nie ruszając się.
„CHRIS!” krzyknęła Amanda w końcu, gdy ciężkie drzwi frontowe zatrzasnęły się za nią.
***
Kolejne dni były jednym wielkim zamieszaniem. Chris wyprowadził się z ich wspólnego mieszkania, zostawiając wyniki badań na kuchennym blacie. Zostawił też karteczkę.
„Byłem zaniepokojony i zrobiłem badania. Jestem bezpłodny. Całkowicie. Mam nadzieję, że będziesz miała szczęśliwe życie, ale to nie będzie z mną,” napisał, łamiąc serce Amandy.
Ten lekarz musiał się pomylić. Była w ciąży, a to było na 100% dziecko Chrisa. Nie była z nikim innym przez wiele lat. Jak to możliwe? I dlaczego nie chce ze mną rozmawiać?
Pomimo jej najlepszych starań, Chris nie chciał nawiązać kontaktu. Kiedy poszła do jego rodziców, wezwali policję, która nakazała jej odejść, grożąc aresztowaniem.
„Dobrze! Odejdę! Wychowam to piękne dziecko sama! To wy tracicie, a kiedy odkryjecie prawdę, będzie za późno!” krzyknęła w stronę posiadłości i odeszła.
Pomimo tego, co próbowała sugerować rodzina Castillo, Amanda nie potrzebowała nikogo, żeby ją „złapać”. Może nie pochodziła z bogatej rodziny, ale miała świetną pracę. Jej firma oferowała fantastyczną politykę macierzyńską, a cały zespół był gotów ją wspierać. Jej szef ją kochał, więc nie martwiła się.
„Co? Nie, to był tylko nasz plan,” zaśmiała się pani Geoffrey, machając ręką.
Problemem było stawienie czoła zupełnie innej przyszłości bez Chrisa i jako samotna matka. Ale jeśli inni mogli to zrobić, ona też mogła.
I tak urodziła dziecko, nazwała je Paul i starała się jak najlepiej. Czasami było duszące, robiąc wszystko sama, ale codziennie wytrzymywała dla swojego syna. Jedynym problemem było to, że jej dziecko było wierną kopią Chrisa. Nie dało się tego przeoczyć.
„Ci idioci,” szepnęła po położeniu go na drzemkę. „Nie wiedzą, czego im brakuje. Niech jedzą ciasto w swoich klubach country, a ty i ja znajdziemy prawdziwe szczęście.”Chris starał się ruszyć z życiem do przodu. Jego zwykle chłodni rodzice byli bardzo wspierający, gdy wyprowadził się z mieszkania, które dzielił z Amandą. Był im wdzięczny. Ostatnią rzeczą, jaką kiedykolwiek mógłby sobie wyobrazić, było to, że Amanda go zdradziła. To wydawało się niemożliwe, mimo niezbitych dowodów.
Jednak rodzice zapewniali go, że wszystko wkrótce będzie dobrze. A życie toczy się dalej, nawet gdy tego nie chcesz. Wrócił do pracy, znalazł nowe mieszkanie i starał się zapomnieć o bólu. Przyszłość wydawała się ponura bez Amandy, ale rodzice starali się go pocieszyć.
Pewnego dnia zaprosili go na obiad, a w domu była Ciara. Ku jego zaskoczeniu, dobrze się dogadywali, a ona miała wiele interesujących rzeczy do powiedzenia. Rodzice byli zachwyceni i zachęcali do tej przyjaźni. Chris nie miał siły, by ponownie im się sprzeciwić.
Zaczął spotykać się z Ciarą. Postanowili iść powoli, ale nie zniechęcał matki, gdy zaczęła mówić o weselu w klubie country. Dobrze. Jeśli to jest życie, które mi się należy, niech planują wszystko za mnie, pomyślał w swoich depresyjnych chwilach.
Amanda była już poza jego życiem. Po prostu miał nadzieję, że ojciec jej dziecka to dobry człowiek.
***
Około roku po narodzinach Paula, Amanda szła ulicą, wpatrzona w swój telefon, kiedy wpadła na kogoś.
„Przepraszam. Nie patrzyłam,” przeprosiła, podnosząc wzrok i zobaczyła Chrisa. „O.”
„Amanda,” powiedział, przełykając ślinę. „Cześć.”
„Cześć,” odpowiedziała sztywno. „Pa-pa.”
„Czekaj,” Chris chwycił jej dłoń, ale w tym ruchu upuściła telefon. „Cholera, przepraszam.”
Podniósł go, a ekran się zaświecił. Było to zdjęcie jej dziecka na tapecie, a jego wzrok zatrzymał się na nim.
„Oddaj mi to,” Amanda wyrwała telefon z jego rąk, pokazując w końcu swoje gniewne oblicze. „Nie zasługujesz na patrzenie na niego.”
„On?” wymamrotał, łapiąc oddech, patrząc na zdjęcie.
„Tak. Mój syn,” odpowiedziała, podnosząc brodę. „Mój. Tylko mój.”
Jej postawa była zaskakująca. Rozumiał, dlaczego początkowo mogła kłamać o zdradzie, ale minęło już trochę czasu od ich rozstania. Nie musiała już udawać.
„Chyba nie wyszło z ojcem,” skomentował Chris, chcąc być zły i jakoś ją zranić.
„Tak. Nie wyszło,” odpowiedziała, unosząc brwi. „Pa, Chris.”
I odeszła.
Chris przez kilka dni intensywnie myślał o sytuacji. Nie pamiętał zbyt dobrze tego zdjęcia dziecka, bo Amanda szybko wyrwała jej telefon. Ale miało oszałamiająco niebieskie oczy. Oczy Amandy były brązowe. Oczywiście, każdy mógł być ojcem.
Ale jej postawa. Sposób, w jaki oskarżała go, nie mówiąc niczego wprost, był dziwny. Czy możliwe, że się mylił? Czy to możliwe, że jego lekarze się pomylili?
To wydawało się mało prawdopodobne, bo był w klinice prywatnej ojca Ciary. Mieli najnowsze technologie, więc szanse na fałszywy wynik były znikome. Ale… co jeśli?
Nie mógł tego zbyt długo rozmyślać, bo Ciara zabrała go do domu swojej matki na spotkanie z planistą weselnym. Tak, byli zaręczeni, a sprawy szły szybko. Nie obchodziło go to. Chciał tylko, by rodzice przestali o tym gadać.
Cała sytuacja była szalona. Nie miał pojęcia, po co tu był, kiedy Ciara i jej matka zajmowały się wszystkim. Kiedy jego nowa narzeczona zrobiła przerwę, pani Geoffrey skupiła się na nim. Trochę porozmawiali o weselu, przyszłości, o tym, jak zawsze wiedziała, że ten dzień nadejdzie, itd.
Ale nagle powiedziała: „O mój Boże, a dzieci, które będziecie mieć. Przecudowne!”
„Życie jest za krótkie na urazy.”
„Dzieci? Pani Geoffrey, jestem bezpłodny. Powinna pani to wiedzieć. Zrobiłem badania w klinice państwa męża, wszyscy o tym wiedzą,” wyjaśnił Chris, marszcząc brwi.
„Co? Nie, to był tylko nasz plan,” zaśmiała się pani Geoffrey, machając ręką.
„Plan?” zapytał Chris, a jego głos stał się lodowaty.
Pani Geoffrey najwyraźniej dopiero wtedy zrozumiała, co powiedziała. Jej twarz pobladła, a ręka powędrowała do ust. „Chodzi mi o… Ehh… nie. Te rzeczy mają błędy… Myślę, że IVF może działać…” stammerowała.
A Chris od razu wszystko zrozumiał.
Ciara wróciła. „OK, kontynuujmy,” powiedziała, nie dostrzegając napiętej atmosfery.
„Kochanie, cieszę się, że mnie oszukałaś i teraz mogę się z tobą ożenić,” powiedział nagle. Głowa Ciary natychmiast obróciła się w jego stronę.
„Wiesz o tym?” zapytała, zaczynając się uśmiechać.
„Ciara, nie!” szepnęła jej matka.
Chris wstał z kanapy. „Żegnajcie. Mam nadzieję, że obie spalicie się w piekle.”
***
Chris usłyszał całą historię od swojej matki, która była na telefonie, kiedy jechał do mieszkania Amandy. Na szczęście nigdy się nie wyprowadziła, więc wciąż miał kopię klucza.
„Chris, nie rozumiesz!” lamentowała, ale on nie przejmował się. Żądał prawdy.
Jego wyniki były w rzeczywistości planem. Oszustwem. Intrygą. Zdradą. Wszystko zostało zaplanowane tak, aby zerwał z Amandą i przeszedł do Ciary. Jakoś jego matka dowiedziała się, jak bardzo Amanda pragnie mieć dzieci. Myśleli, że to ją rozdzieli.
Ale ich plan poszedł jeszcze lepiej po ogłoszeniu przez Amandę ciąży. Pani Castillo wystawiła najlepszą grę aktorską i zagrała całą tę szopkę. Wszyscy wiedzieli. Jego rodzice, rodzice Ciary oraz technik, którego przekupili i później zwolnili, by dał fałszywe wyniki. Jego lekarz również został oszukany, ponieważ widział tylko fałszywe laboratoria i zdjęcia.
„Nigdy więcej mnie nie zobaczysz,” powiedział matce i rozłączył się.
Zaczął pukać, zorientował się, że Amanda nie jest w domu, więc postanowił wejść. wszedł do drugiego pokoju i zobaczył piękną przestrzeń, którą urządziła dla ich syna. Było niebieskie. Na ścianach malowane chmurki, a na podłodze leżały zabawki.
Chris wszedł także do ich sypialni i zobaczył, że wszystko w zasadzie pozostało po staremu. Usiadł na jej stronie łóżka i chciał wybuchnąć płaczem. Musiał się jednak powstrzymać i głęboko przemyśleć. Jak mam ją odzyskać i przeprosić za wszystko? Czy uwierzy mi? zastanawiał się, ale łzy się pojawiły i nie przestawały płynąć.
W końcu zasnął.
***
„AAAAH!” krzyknęła Amanda, zapalając światło w swojej sypialni. „Wychodź stąd! Zadzwonię na policję!”
„Amanda!” Chris wyskoczył z łóżka. „Amanda! Amanda! To ja!”
„Chris! Do cholery! Jak mogłeś po prostu wejść? Jesteś szalony? Zaraz chwyciłam nóż!” krzyknęła Amanda i lekko go uderzyła w ramię; potem zauważyła jego twarz, całą zalaną łzami. „Co ty tu robisz?”
„Musimy porozmawiać…” powiedział, patrząc w dół i zwilżając wysuszone usta.
***
„Chyba… nie jestem zaskoczona, ale to… nadal… tak niewiarygodne,” powiedziała, kiedy Chris opowiedział jej całą historię.
„Tak,” Chris kiwnął głową. „Bardzo mi przykro. Powinienem ci uwierzyć. Powinienem poprosić o więcej badań. Byłem w szoku, kiedy usłyszałem tę wiadomość i nie wiedziałem, czy mnie nie zostawisz, bo zawsze chciałaś mieć rodzinę. Byłem idiotą.”
„Tak, byłeś,” zgodziła się Amanda. „Ale teraz wszystko ma sens. Jakby… wszystko pasuje. Nie mówię, że to było właściwe. Ale rozumiem.”
„Czy jest jakaś szansa, że mi wybaczysz?”
„Życie jest za krótkie na urazy.”
„A czy jest jakaś szansa, że będę częścią jego życia?”
„Tego nie wiem,” Amanda spojrzała w dół. „Było… ciężko. Było samotnie. To nie to, co planowaliśmy razem. Nie wiem, czy da się wrócić do tego.”
Trzymała łzy, aż teraz, gdy wilgoć powoli spływała jej po twarzy, przypominając wszystko, co wydarzyło się przez prawie dwa lata. Chris płakał z nią.
„Wiem, że to potrwa wieki, ale będę to nap
rawiał. Bez względu na to, co się stanie… nawet jeśli ty i ja nie będziemy w stanie wrócić do tego, co było, ty i on jesteście moją rodziną. Moją jedyną rodziną,” przysiągł, a Amanda spojrzała w jego bolesne, spuchnięte oczy i wiedziała, że jest zdeterminowany.
„Najpierw… powinieneś poznać Paula, twojego syna,” zaczęła Amanda, ocierając twarz. „A potem musimy pomyśleć o pozwie przeciwko panu Geoffrey.”
Chris śmiał się i płakał jednocześnie. Ona była swoją radosną sobą mimo wszystkiego, a jak zwykle miała rację. Potrzebował prawnika.
