Po dwutygodniowej podróży, Victoria wróciła do domu, gdzie czekał ją koszmar: jej żywy żółty dom, pomalowany przez zmarłego męża z miłością, został przemalowany przez ciekawskich sąsiadów. Wzburzona ich bezczelnością, postanowiła się zemścić i dała im nauczkę, której nigdy nie zapomną.
Cześć wszystkim, jestem Victoria, słodka pięćdziesiątka siódemka… i jestem ciekawa. Wyobraźcie sobie, że wracacie do domu po długiej podróży, a wasz dom wygląda zupełnie inaczej. To właśnie przydarzyło się mnie niedawno, i powiem wam, że nadal się wściekam…
Mieszkam na rogu. Dwa lata temu, pan i pani Davis, nowożeńcy, wprowadzili się do domu obok. Od samego początku zaczęli wypuszczać uszczypliwe komentarze na temat mojego jasnoróżowego domu.
Śmiali się i mówili: „Ooo! To najjaśniejszy dom, jaki kiedykolwiek widzieliśmy! Pomalowałaś go sama?”
„Tak, ja i wiadro słońca!” odpowiadałam, zamykając im usta. „A co myślicie? Powinnam pomalować skrzynkę pocztową?”
Ale pozwólcie, że wam powiem, ci dwaj sąsiedzi nie przestawali mnie dręczyć kolorem domu. Za każdym razem, gdy pan Davis przechodził obok, musiał rzucić jakimś żartem.
„Wystarczająco jasny dla ciebie, Victoria?!” mówił z pogardą, szturchając żonę, która chichotała jak hienka.
Nie była lepsza. Zamiast żartów, patrzyła na mnie z litością i mówiła: „Victoria, czy kiedykolwiek pomyślałaś o zmianie koloru? Może coś bardziej… neutralnego?”
Jakby mój dom był jakąś niedoskonałością, którą trzeba było usunąć chirurgicznie.
Ich pogarda była jasna od samego początku. Zachowywali się, jakby kolor mojego domu był talerzem kolorowych posypek na pogrzebie.
Pewnego dnia pani Davis podeszła do mnie, gdy sadziłam petunie. Jej uśmiech był tak ponury jak deszczowy wtorek, a ona wskazała pomalowany na żółto dom.
„Ten kolor to po prostu wstyd… gryzie się z wszystkim, Victoria! Musi zniknąć. Może coś w kolorze… beżu… na zmianę?” ogłosiła.
Trzymając konewkę, uniosłam brew.
„Boże, pani Davis, czy to przez to całe zamieszanie na zewnątrz? Myślałam, że UFO wylądowało, patrząc na wyrazy twarzy wszystkich. Ale to tylko trochę farby!”
„Tylko trochę farby? Wygląda jakby gigantyczny banan wylądował w naszej okolicy! Pomyśl o wartości nieruchomości! Na pewno widzisz, jak… jaskrawo to wygląda!” skrzywiła się.
Pokręciłam głową, starając się zachować spokój. „Nie ma na to żadnego prawa, pani Davis. Lubię ten żółty kolor. To ulubiony kolor mojego zmarłego męża.”
Jej twarz stała się buraczkowa. „To się jeszcze nie skończy, Victoria!” warknęła, po czym odeszła.
Pani Perfekcyjna i Pan Nudny po prostu nie mogli znieść mojego radosnego żółtego domu. Skarżyli się na policję o „oślepiający” kolor, składali skargi do miasta na „zagrożenie bezpieczeństwa” (zagrożeniem była radość, najwyraźniej), a nawet próbowali mnie pozwać! Pozew zakończył się równie dobrze, co kula śnieżna w lipcu – szybko się rozpuścił.
Ich ostatnia próba? Stowarzyszenie Właścicieli Domów Przeciwko Odważnym Kolorom, ale moi sąsiedzi są świetni i powiedzieli im, żeby się odczepili.
Teraz ci dwoje są popularni jak skunks na pikniku i są wyalienowani od wszystkich.
„Nie uwierzycie!” zawołał mój stary sąsiad, pan Thompson, podchodząc z uśmiechem szerokim jak słońce na moim żółtym domu. „Ci dwaj naprawdę myśleli, że dołączymy do ich beżowego trendu! Absurd!”
Pani Lee z naprzeciwka zaśmiała się, a jej oczy zmarszczyły się na brzegach. „Kochani, jasny dom i radosne serce, to nasze motto tutaj, a nie cokolwiek, co oni chcą wciskać.”
„Tak, no cóż, może to w końcu ich uciszy!” westchnęłam. Nie wiedziałam, że to był tylko wstęp do wielkiej opery ich dezaprobaty.
Zapinajcie pasy, bo sprawy miały się znacznie pogorszyć.
Musiałam wyjechać na dwa tygodnie z powodu pracy.
Dwa paskudne tygodnie zamknięte w tym dusznym mieście. W końcu droga rozciągała się przede mną, prowadząc mnie z powrotem do mojego schronienia. Mój żółty dom, jasny jak słonecznik wśród nudnego beżu sąsiedztwa, powinien był być pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam.Zamiast tego, z krawężnika wyłaniał się gigantyczny, SZARY blok. Prawie przejechałam obok. Mój dom, ten, który mój zmarły mąż pomalował radosnym żółtym kolorem, teraz stał pomalowany na kolor pasujący do zapomnianego grobu!
Zatrzymałam się na ostrym hamulcu, opony piszczały w proteście. Szary?
Mój żołądek opadł. Byłam wściekła i od razu wiedziałam, kto jest odpowiedzialny za tę metamorfozę, której nie prosiłam. Czy ci bladolicy sąsiedzi naprawdę myśleli, że mogą wymazać mój duch w puszce farby? Ani trochę. Moja krew wrzała.
Dwa tygodnie zamknięte w mieście, a to, co mnie czekało w domu?
Moje kroki odbijały się echem na chodniku, gdy marszowałam prosto do domu Davisów. To oni byli głównymi podejrzanymi, beżowymi prześladowcami, którzy nie potrafili znieść odrobiny jasnego koloru w ich nijakim świecie.
Prawie wpadłam na ich drzwi, łomocząc w nie z zaciśniętą pięścią. Brak odpowiedzi. Bezczelność! Jak mogli pomyśleć, że zmienią mój dom, mój duch, za pomocą puszki farby?
Mój sąsiad pan Thompson przyszedł, kręcąc głową. „Widziałem całe to zajście, Victoria. Mam też zdjęcia. Próbowałem cię zadzwonić, ale połączenie nie przeszło. Zadzwoniłem na policję, ale malarze mieli ważne zlecenie. Nic nie mogli zrobić.”
„Co masz na myśli, mówiąc ‘ważne zlecenie’?” zapytałam, mój głos drżał z gniewu.
Pan Thompson skinął przepraszająco głową. „Pokazali policji dokumenty. Podobno Davisowie twierdzili, że wynajęłaś ich do przemalowania, kiedy byłaś poza miastem.”
Poczułam, jak krew mi się zagotowała. „Sfałszowali moje imię na zleceniu?”
Pan Thompson skinął głową. „Wygląda na to. Przepraszam, Victoria. Starałem się ich powstrzymać, ale nie chcieli słuchać.”
„Pokaż mi te zdjęcia,” powiedziałam, zwężając oczy.
Pokazał mi zdjęcia firmy malarskiej, która przygotowywała się do pracy na mojej posesji. „Mieli zlecenie na nazwisko ‘Pan i Pani Davis’, zapłacili gotówką,” dodał.
Ścisnęłam pięści. „Oczywiście, że tak.”
Sprawdziłam nagrania z monitoringu. I zgadnijcie co? Davisowie nigdy nie postawili nogi na mojej posesji. Sprytne. Brak naruszenia własności. Brak oskarżeń. Zadzwoniłam na policję po raz kolejny, ale nic nie mogli zrobić, bo malarze działali w dobrej wierze.
Byłam ROZGNIEWANA. Jak ci dwaj debile mogli to zrobić mojemu domowi?
Potrzebowałam planu. Wróciłam do domu i wtedy to zobaczyłam. Praca malarska była fuszerką — ślady starej żółtej farby wystawały.
Jako projektantka wnętrz wiedziałam, że stara farba powinna zostać najpierw zdarta.
Wpadłam do biura firmy malarskiej z moim dowodem tożsamości i dokumentami do domu.
„Pomalowaliście mój dom bez mojej zgody i zrobiliście to okropnie. To może zniszczyć wygląd zewnętrzny domu. Wiecie co… Pozwę was,” warknęłam.
Menadżer, Gary, był zszokowany i trzęsąc się przeprosił, po czym jąkał się: „Ale… ale myśleliśmy, że to wasz dom.”
Zmarszczyłam brwi i krzyknęłam: „Oczywiście, że to MÓJ DOM, ale NIE prosiłam o malowanie!”
W tym momencie gotowałam się ze złości i zażądałam kopii zlecenia. Rzeczywiście, było na nazwisko Davisów. Menadżer był w szoku, kiedy opowiedziałam mu, co się stało.
„Pan i Pani Davis twierdzili, że to ich dom i odrzucili usługę skrobania farby, żeby zaoszczędzić pieniądze… powiedzieli, że będą poza miastem i chcieli to zrobić, kiedy ich nie będzie,” wyjaśnił Gary.
Poczułam, jak krew mi się gotuje. „A wy nie pomyśleliście, żeby zweryfikować to z prawdziwym właścicielem? Nie pomyśleliście, żeby sprawdzić adres czy dokumenty własności?”
Gary wyglądał naprawdę przepraszająco. „Zwykle to robimy, ale oni byli tak przekonujący. Pokazali nam nawet zdjęcia waszego domu, twierdząc, że to ich. Przepraszam, pani.”
„A nie zapytaliście nikogo z sąsiadów? Po prostu wysłaliście swoich ludzi, żeby pomalowali MÓJ dom??” warknęłam.
Gary wyglądał na speszonego. „Przepraszam, pani. Nie mieliśmy powodu, by im nie wierzyć.”
Wzięłam głęboki oddech, starając się zachować spokój. „Cóż, teraz już wiecie. I pomożecie mi to naprawić. To absolutnie nieakceptowalne, ktoś musi ponieść odpowiedzialność.”
Na czole menadżera pojawiły się krople potu. „Oczywiście. Będziemy w pełni współpracować. Nie mieliśmy pojęcia. To nie powinno się zdarzyć.”
Kiwnęłam głową. „Chcę, żeby wasi pracownicy zeznawali w sądzie.”
Kiedy złożyłam pozew, Davisowie mieli czelność złożyć kontrpozew, twierdząc, że powinnam zapłacić za malowanie. Niewiarygodne. Żałosne.
W sądzie świadkowie z firmy malarskiej zeznali przeciwko nim. Mój prawnik przedstawił, jak Davisowie uszkodzili mój dom i popełnili oszustwo, podszywając się pode mnie.
Sędzia słuchał uważnie, po czym zwrócił się do Davisów. „Ukraść jej tożsamość i uszkodzić jej mienie. To nie tylko sprawa cywilna, ale karna.”
Davisowie wyglądali, jakby połknęli cytryny. Zostali uznani za winnych oszustwa i wandalizmu. Zostali skazani na prace społeczne i nakazano im pomalować mój dom na żółto, pokrywając wszystkie koszty, w tym opłaty sądowe.
Na zewnątrz sądu pani Davis syknęła: „Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwa.”
Uśmiechnęłam się słodko. „Będę, kiedy mój dom znowu będzie ŻÓŁTY!”
I to jest historia, jak wzięłam swoją zemstę. Czasami trzymanie się swojego zdania się opłaca. Co o tym myślicie?
