Richard odwiedza swoją córkę, aby świętować swoje osiemdziesiąte urodziny, ale ona otwiera mu drzwi w łzach i odsyła go. Richard podejrzewa, że coś jest nie tak, i zdaje sobie sprawę, że ma rację, kiedy podgląda przez jej okna.
Richard nerwowo stukał palcami w kierownicę, gdy jechał. Deidre zwykła przyjeżdżać na Święto Dziękczynienia, ale przestała po pogrzebie jego żony cztery lata temu. Teraz były tylko cotygodniowe telefony.
Richard rozłożył ręce szeroko, gdy Deidre pojawiła się w drzwiach. „Niespodzianka!” – krzyknął.
„Tato? Co ty tutaj robisz?” – zapytała, a łzy zaczęły spływać jej po policzkach.
„Przyszedłem świętować moje urodziny z tobą… to wielka osiemdziesiątka!” – odpowiedział Richard, ale radość w jego głosie szybko zniknęła. „Co się stało, kochanie? Dlaczego płaczesz?”
„To nic, wszystko w porządku” – Deidre szybko otarła łzy i lekko się uśmiechnęła. „Po prostu… nie spodziewałam się ciebie, a to nie jest najlepszy moment. Przepraszam, tato, ale muszę się skupić. Na pracy. Słuchaj, zadzwonię do ciebie. Zjemy kolację później, dobrze? Przepraszam.”
Deidre zamknęła drzwi, zostawiając Richarda zranionego i zdezorientowanego. Coś było strasznie nie tak. Czy Deidre miała kłopoty?
Richard cofnął się od drzwi, ale nie odszedł. Przeszedł przez niskie, kwitnące krzewy rosnące wzdłuż ścieżki i podszedł pod okna, aby podejrzeć.
W pokoju dziennym byli dwaj niechlujni mężczyźni z Deidre.
„Kto to był?” – zapytał jeden z nich szorstkim głosem.
„Nikogo” – skłamała Deidre drżącym głosem. „Tylko dziecko sąsiadów… robiło żart z dzwonkiem i uciekło.”
„Wracajmy do interesu” – powiedział drugi mężczyzna. „Jesteś teraz sześć miesięcy spóźniona z ratami kredytu, Deidre. Pan Marco się niecierpliwi.”
„Potrzebuję więcej czasu. Biznes na pewno ruszy na zimę” – błagała.
„Czas to coś, czego nie masz, kochanie” – odpowiedział mężczyzna, wyciągając pistolet. „Ludzie, którzy są winni panu Marco, nie mają zbyt długiej średniej długości życia i kończą jako karmę dla ryb w jeziorze…” – wymierzył broń w jej stronę.
Terror sparaliżował Richarda. Ale wkrótce mężczyzna cofnął się z obrzydzeniem i schował pistolet do paska spodni.
„Rozejrzyj się po tym syfie i sprawdź, czy jest coś, co możemy zabrać dla pana Marco, Danny” – rozkazał. „Jesteś bizneswoman, więc musi tu być komputer lub jakieś sprzęty.”
„Ale potrzebuję tych rzeczy!” – krzyknęła. „Nie mogę zarabiać bez mojego sprzętu!”
Mężczyzna poklepał pistolet. „Boo-hoo. Zawsze mogę zmienić zdanie, wiesz. Nie bądź teraz niewdzięczna.”
Mężczyźni splądrowali jej dom, a potem wyszli, zostawiając Deidre zwiniętą na podłodze, płaczącą.
Nic nie miało sensu dla Richarda, ponieważ biznes Deidre szedł dobrze. Przynajmniej tak mu mówiła. Ale teraz Richard wyczuwał, że coś jest nie tak. Deidre potrzebowała jego pomocy.
Mężczyźni załadowali kilka urządzeń z domu Deidre do swojego samochodu.
Gdy w końcu odjechali, Richard ich śledził.
Mężczyźni zatrzymali się przy dwupiętrowym, ceglanym budynku w centrum, który wyglądał jak bar. Chociaż był zamknięty, drzwi były otwarte. Nikt z personelu nie zatrzymał Richarda, gdy wszedł do środka.
Mężczyźni usiedli przy dużym stole, przy którym siedziało kilku innych niechlujnych facetów. Jeden z nich wstał i podszedł do Richarda.
„Klub jest zamknięty” – warknął. „Przyjdź później.”
„Przyszedłem porozmawiać o długu Deidre” – ogłosił Richard.
„O?” – Mężczyzna siedzący na czele stołu wstał i spojrzał na Richarda. Wyglądał jak dżentelmen, z wyjątkiem paskudnej blizny nad lewym okiem. Richard domyślił się, że to pan Marco.
„Ile ona ci jest winna?” – zapytał.
Pan Marco uśmiechnął się szyderczo. „Dobry samarytanin, co? Deidre pożyczyła ode mnie 80 tysięcy dolarów na biznes. Miała mi oddać pożyczkę z miesięcznych zysków, tylko że nigdy żadnych nie miała.”
„Mam około 20 tysięcy dolarów oszczędności” – Richard przełknął strach, wstrząśnięty tym, że Deidre pożyczyła tak dużą sumę.
„To tylko ćwierć tego, co nam jest winna.” – Pan Marco westchnął. „Ale jest coś, co możesz zrobić, żeby nadrobić różnicę.”
Richardowi nie podobał się ten pomysł, ale musiał zrobić wszystko, żeby uratować córkę z kłopotów, w które się wpakowała.
„Co mam zrobić?” – zapytał.
Pan Marco uśmiechnął się szeroko do Richarda i machnął ręką, zapraszając go do stołu.
„Mój partner i ja niedawno zaczęliśmy mały biznes importujący samochody do Kanady, ale niektóre dokumenty się opóźniają, więc mamy trudności z przewiezieniem… ‘towaru’… przez granicę. Taki miły, niewinny dziadek jak ty nie będzie miał problemu, żeby przejechać granicę w jednym z naszych samochodów.”
Richard nie miał wyboru i zgodził się. Później tej nocy zatrzymał się na stacji benzynowej niedaleko miasta granicznego, aby skorzystać z toalety, i zaparkował obok patrolu.
„Jezu!” – zawołał, gdy niemiecki owczarek w tyle radiowozu zaczął szczekać na niego i drapać okno.
Psy służbowe są szkolone, by nie szczekać na przypadkowych ludzi, chyba że… O rany.
Szybko wsiadł z powrotem do samochodu, Valianta, i zaczął cofać, gdy pies policyjny oszalał.
Dwóch policjantów wybiegło ze sklepu stacji benzynowej i krzyknęło do niego, żeby się zatrzymał, gdy spojrzeli na niego. Aplikacja GPS podawała wskazówki, ale Richard włożył ją do kieszeni, by uciszyć to przeklęte urządzenie.
Pchnął Valianta do granic możliwości, lawirując między samochodami, zostawiając za sobą ślad oburzonych kierowców i ledwie unikając zderzeń. Syreny wyły za nim.
Wkrótce Richard dostrzegł wąską, nieoznakowaną drogę gruntową, która wchodziła w las. Ostry zakręt, porzucił drogę i pognał w las. Błotniste ścieżki były okropne do pokonania, ale Richard nie zwalniał.
Zjechał wąską drogą w dół. Następnie skręcił pod lekki wzniesienie i natychmiast tego pożałował.
Samochód utknął w niebezpiecznej pozycji, równoważąc się na wąskim wzniesieniu nad szeroką rzeką. Richard próbował cofnąć się tą samą drogą, ale opony nie miały przyczepności.
Właściwie samochód zaczynał zjeżdżać w stronę wody.
„Nie!” – Richard desperacko zaciągnął hamulec ręczny, ale to nie pomogło.
Nos samochodu uderzył w rzekę z głośnym pluskiem, wysyłając falę ciemnej wody, która zalewała maskę. Richard otworzył drzwi samochodu, desperacko starając się wydostać z tonącego pojazdu.
Ciśnienie wody zaczęło pchać drzwi, zamykając się na nogach Richarda. Richard szamotał się w panice, gdy rzeka wypełniała wnętrze pojazdu.
Gdy poziom wody dochodził do jego twarzy, odchylił głowę, wziął ostatni oddech i zanurkował.
Richard wydostał się z otworu i wypłynął na powierzchnię. Wziął pełen haust powietrza i popłynął w stronę brzegu rzeki.
Gdy dotarł na brzeg, zdał sobie sprawę, jak blisko był śmierci. Na szczęście oddychał. Ale nadal musiał zrobić coś z tymi 80 tysiącami dolarów. Richard złapał stopa do domu.
„Muszę zastawić dom” – powiedział pracownikowi banku. „I potrzebuję gotówki na koncie jak najszybciej.”
Richard czekał niecierpliwie, aż bankowiec przetworzy dokumenty. Zszokował się, gdy zadzwoniła Deidre.
„Jacyś bandyci z lokalnego gangu właśnie byli tutaj i pytali o ciebie, tato… co się dzieje?”
„Powiedz im, że wkrótce będę. Zorganizowałem spłatę twojego długu. Nie rozumiem, dlaczego nie przyszłaś do mnie od razu, Deidre, ale teraz nie czas na rozmowę o tym.”
Richard zakończył rozmowę i podpisał dokumenty. Nie chciał oddać domu, w którym stworzył wspomnienia z rodziną, ale było to jedyne wyjście, żeby pomóc Deidre.
Kilka godzin później wjechał na parking klubu wynajętym samochodem i ruszył w stronę wejścia.
„Tato, czekaj!” – Richard spojrzał wstecz, gdy Deidre biegła w jego stronę.
„Nie pozwolę, żebyś stawił czoła tym bandytom sam” – powiedziała. „Wciąż nie rozumiem, jak dowiedziałeś się o całym tym bałaganie ani jak zdobyłeś pieniądze na ich spłatę, ale przynajmniej mogę stanąć przy tobie, gdy będziesz mnie ratował.”
Richard spojrzał na zdeterminowane oczy Deidre i wiedział, że nie przekona jej, by odeszła. Gdy weszli do klubu, bandyci popchnęli ich w stronę stołu.
Richard położył swoją torbę podróżną, która zawierała gotówkę, którą wypłacił po zaciągnięciu kredytu hipotecznego, na stole.
„Oto 80 tysięcy dolarów, które Deidre ci jest winna, plus kolejne 15 tysięcy na pokrycie kosztów twojego samochodu. Ja, eh, wpadłem w kłopoty, a samochód wylądował w rzece.”
Usta pana Marco wykrzywiły się w gniewnym grymasie, a pięść uderzyła w stół.
„Masz czelność zaoferować mi tylko 15 tysięcy dolarów? Po tym, jak przychodzisz tutaj i mówisz, że utopiłeś 100 tysięcy dolarów ukrytych w tym samochodzie? To nawet nie zaczyna pokrywać tego, co mi teraz jesteś winny.”
Gangster chwycił torbę podróżną i rzucił ją jednemu ze swoich zbirów.
„Wiesz, Deidre, naprawdę w ciebie wierzyłem, ale czasem, w biznesie, trzeba wiedzieć, kiedy ciąć straty.”
Wyciągnął pistolet z marynarki i wymierzył go prosto w czoło Deidre.
Richard stanął przed nią. „Nie, proszę! To wszystko moja wina! Nie karz jej!”
„Cóż, miałeś dobry punkt.” – Gangster wzruszył ramionami, a następnie Richard spojrzał w lufę broni.
Ale nagle usłyszeli syreny policyjne na zewnątrz.
Pan Marco odwrócił się i pobiegł w stronę tylnego wyjścia klubu, a głośny huk strzałów wstrząsnął budynkiem.
Ojciec i córka czołgali się pod stół. W klubie zapanował chaos, a Richard patrząc w przerażone oczy swojej córki, wiedział, że musi ją wyprowadzić w bezpieczne miejsce, niezależnie od wszystkiego.
Richard i Deidre przesunęli jeden ze stołów i stworzyli barykadę w rogu. Schowali się tam, aż policja eskortowała ich do bezpiecznego miejsca. Na szczęście pan Marco został aresztowany.
„Czy na pewno nie masz żadnych problemów ze sercem?” – zapytał Richard, kręcąc głową do ratownika medycznego w karetce.
Richard przełknął ze strachu, gdy detektyw podszedł do karetki.
„Panie, co pan i pani robiła w tym klubie dzisiaj?” – zapytał detektyw surowo.
Richard wyjaśnił o pożyczce Deidre i o tym, jak przyszli do klubu, by ją spłacić. Miał nadzieję, że uda mu się uniknąć wspomnienia o samochodzie, który wpadł do rzeki.
Detektyw spojrzał na Deidre. „Gdybyśmy nie znaleźli samochodu pełnego kontrabandy w rzece, nie byłoby nas tutaj, by was ratować. Nie powinnaś brać pożyczek od takich niegodnych ludzi, panna.”
„Samochód w rzece?” – zapytał Richard nerwowo.
„Był zarejestrowany na kuzyna pana Marco, co było dokładnym tropem, który pomógł nam rozbić ten gang” – odpowiedział funkcjonariusz.
Richard odetchnął z ulgą. Udało mu się wyjść z tego cało.
Policja wypuściła ich po złożeniu zeznań.
„Wielką ci przepraszam, tato. Wciągnęłam cię w cały ten bałagan” – przeprosiła Deidre, gdy szli w stronę samochodu Richarda.
Łzy napłynęły jej do oczu. „Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć. Jak można powiedzieć ojcu, że jest się wielką porażką?”
„Nie jesteś porażką!” – Richard położył ręce na ramionach Deidre. „Może twój pomysł na biznes nie wyszedł tak, jak się spodziewałaś, ale próbowałaś, Deidre. Żałuję, że nie poczułaś się wystarczająco blisko, by powiedzieć mi, co naprawdę się dzieje w twoim życiu. Chciałbym, żebyś poczuła, że możesz być tak blisko ze mną, jak byłaś z twoją matką” – dodał. „Nie sądzę, żebyś była ‘w porządku’ od długiego czasu.”
Deidre wybuchła płaczem, a Richard objął ją ramieniem. „Wszystko będzie dobrze, kochanie” – szepnął uspokajająco. „Wszystko będzie w porządku.”
