W każdą sobotę Steven wychodził, by „odwiedzić swoich rodziców”, ale coś się nie zgadzało. Nowa koszula, paragon z jubilera i jego marne wymówki sprawiały, że mój umysł szalał, więc postanowiłam go śledzić. To, co odkryłam, sprawiło, że zaczęłam kwestionować wszystko, co myślałam, że wiem o mężczyźnie, którego kochałam.
Mieszkanie ze Stevenem wydawało się spełnieniem marzeń—albo przynajmniej tak było kiedyś. Przez dwa lata byliśmy nierozłączni. Byliśmy tą parą, która sprawiała, że inni przewracali oczami. Steven był troskliwy, dowcipny i, tak, uparty jak osioł, jeśli chodziło o przyznanie się do błędu.
Ale ta upartość, która kiedyś wydawała się urocza, teraz była jak mur między nami.
Moje studio tańca było moim azylem, moją dumą i radością. Patrzenie, jak uczniowie nabierają pewności siebie i gracji, sprawiało, że każdy długi dzień był tego wart. Często marzyłam, żeby Steven do mnie dołączył—choćby na jedne zajęcia. Ale zawsze miał jakąś wymówkę.
— Mam dwie lewe nogi — żartował. — Nie chcesz przecież, żebym wystraszył twoich klientów.
Ostatnio jednak coś się zmieniło.
W każdą sobotę znikał, twierdząc, że odwiedza rodziców. Na początku mi to nie przeszkadzało. Każdy potrzebuje czasu z rodziną, prawda? Ale po miesiącach jego obojętności, gdy tylko sugerowałam, że mogłabym pojechać z nim, zaczęłam czuć niepokój.
Potem pojawiła się ta koszula.
Nie widziałam jej wcześniej—miękka, stylowa, zupełnie nie w jego stylu.
— Nowa? — zapytałam mimochodem, składając pranie.
— A, tak — odpowiedział, nie odrywając wzroku od laptopa. — Kupiłem na wyprzedaży jakiś czas temu.
Steven nienawidzi zakupów!
Odpuściłam. Ale kilka dni później znalazłam paragon.
Nie grzebałam. Wystawał z kosza, jakby chciał, żebym go zauważyła. Sklep jubilerski. Serce mi zamarło. Steven nie wspominał nic o biżuterii. A na pewno ostatnio nic mi nie podarował.
— Hej, Steven — spróbowałam zabrzmieć swobodnie tamtej nocy — ostatnio jesteś… jakiś zapracowany. Wszystko w porządku?
— Zapracowany? — Zaśmiał się, nie odrywając wzroku od telefonu. — W pracy trochę się dzieje, ale nic szalonego. Czemu pytasz?
— Tak tylko. — Uśmiechnęłam się sztucznie i oparłam o poduszki. Ale w głowie miałam tysiące myśli.
Dla kogo była ta biżuteria?
Sobotnie poranki stały się torturą. Patrzenie, jak zakłada buty i chwyta klucze, bolało jak powolne rozrywanie serca.
— Do zobaczenia — rzucił, całując mnie szybko w policzek i wychodząc.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Gdy świt zaczął przebijać się przez zasłony, byłam już zdecydowana. W następną sobotę dowiem się, co Steven ukrywa.
***
Sobotni poranek. Czas na moją rolę tajnej detektywki.
Przy śniadaniu posmarowałam tosta masłem, popijając kawą i mówiąc beztrosko:
— Mam dzisiaj zajęcia, więc pewnie mnie nie będzie przez cały ranek.
Steven uśmiechnął się, zakładając kurtkę.
— Okej. To do zobaczenia później.
— Baw się dobrze u rodziców — dodałam spokojnym głosem.
Drzwi się zamknęły. Ruszyłam do akcji. Serce waliło mi jak oszalałe. Chwyciłam okulary przeciwsłoneczne, szalik, klucze i założyłam kurtkę, która miała mówić: „nic podejrzanego”. Wsiadłam do samochodu.
— Detektyw Clara wkracza do akcji — mruknęłam pod nosem, próbując się zmotywować.
Samochód Stevena łatwo było wypatrzyć. Jechałam za nim w bezpiecznej odległości, dłonie drżały mi na kierownicy. Nagle skręcił w stronę dzielnicy biznesowej. Serce mi zamarło.
Co on tam robi?
Zatrzymał się przy małej kawiarni z kolorowymi kwiatami w oknach. Zaniemówiłam, gdy wysiadł z auta.
A potem ją zobaczyłam—blondynka.
Wysoka, elegancka, jak z wybiegu.
Steven uśmiechnął się do niej i weszli razem do środka. Śmiali się, rozmawiali jak starzy znajomi.
Kim ona jest?
Jej twarz wydawała się dziwnie znajoma, ale nie mogłam sobie przypomnieć skąd. Serce mi waliło. Nie mogłam na tym poprzestać. Musiałam za nimi iść.
***
Gdy wsiedli razem do jego auta, zacisnęłam dłonie na kierownicy i ruszyłam za nimi. Przejechaliśmy przez dzielnicę biznesową, w rejony, których ledwo znałam.
Dokąd oni jadą?
Steven zawsze mówił, że soboty spędza z rodziną, ale to na pewno nie wyglądało na rodzinne odwiedziny.
Wjechał na nowoczesny parking. Na szybie błyszczał napis: studio tańca.
Studio tańca? To jakiś żart? Steven, który twierdzi, że prędzej skręci sobie kostkę niż zatańczy, tutaj?
Zatrzymałam się kilka miejsc dalej i szybko, ale ostrożnie wysiadłam z auta. Szalik ciasno zawiązany, okulary przeciwsłoneczne na nosie—choć nie wiedziałam, czy ktokolwiek mnie tu zna.
Drzwi studia były lekko uchylone. Przylgnęłam do ściany i spojrzałam za róg.
Steven stał na środku sali, trzymając ją za rękę.
Jego ruchy były niezgrabne, dalekie od elegancji, ale… tańczył. Patrzyłam na nich, z sercem ściśniętym.
Przecież mówił, że nienawidzi tańca! Że to nie dla niego! A teraz to?
Spojrzałam na nią. Jej ruchy były zbyt znajome. Skręt głowy, precyzja kroków… I wtedy mnie olśniło.
Znam ją! Daisy!
Daisy nie była obcą. Była moją uczennicą. Odeszła kilka miesięcy temu, mówiąc, że ma „sprawy osobiste” i nie może kontynuować.
A teraz tu jest. Nie tylko kradnie choreografię, ale i mojego chłopaka.
To jakiś żart!
To nie była zwykła zdrada. To był policzek. Steven doskonale wiedział, ile dla mnie znaczy to studio. Czułam, jak we mnie narasta gniew.
Bez namysłu chwyciłam telefon i zadzwoniłam do Jasona, jednego z moich instruktorów.
— Jason, możesz przyjechać do studia? Zaraz ci wyślę adres — syknęłam do słuchawki.
— Co się dzieje? — zapytał zaniepokojony.
— Wyjaśnię później. Potrzebuję cię tu teraz. I weź mój koncertowy strój z szafki. Zapłacę ci podwójnie, jeśli się pospieszysz.
Jason musiał wyczuć sytuację, bo piętnaście minut później wszedł tylnym wejściem, z pokrowcem w ręku. Wsunęłam się w swoją najlepszą kreację—błyszczącą, przyciągającą wzrok, nie dającą się zignorować.
— Robimy to? — zapytał Jason, wyraźnie zdezorientowany, ale gotowy.
— Robimy — odpowiedziałam stanowczo.
Z Jasonem u boku wkroczyłam do studia, każdy krok pewny, głowa uniesiona.
Steven zamarł w pół kroku, zblad
ł. Uśmiech blondynki znikł, zastąpiony napiętą miną.
— Clara? — wyjąkał Steven, robiąc niepewny krok w moją stronę.
Nie odpowiedziałam. Dałam znak Jasonowi i zaczęliśmy tańczyć.
To, co nastąpiło, było prawdziwym show. Każdy ruch, każdy obrót, każda pauza była pełna emocji. Tańczyliśmy tak, jakby cały świat patrzył.
Gdy muzyka ucichła, wszystkie oczy skierowały się na nas. Najpierw spojrzałam na Daisy, lodowatym tonem mówiąc:
— Nie jesteś już mile widziana w moim studiu. Wystarczy. Ukradłaś moją choreografię. I mojego chłopaka.
Potem spojrzałam na Stevena, który wyglądał, jakby nie wiedział, czy przepraszać, czy uciekać.
— Tańcz do upadłego, jeśli chcesz — powiedziałam lodowato. — Byle nie ze mną.
Odwróciłam się i wyszłam ze studia. Słyszałam, jak Steven woła:
— Kochanie! Zrobiłem to dla nas!
Brzmiał na zrozpaczonego, ale nie odwróciłam się.
Tego dnia zmieniłam zamki w drzwiach, spakowałam rzeczy Stevena i zostawiłam je przy wejściu. Czas, by znalazł sobie inne miejsce do tańca.
***
Następnego ranka weszłam do studia. Znajomy zapach lawendowego środka czyszczącego mnie przywitał, ale nie uspokoił burzy wewnątrz. Byłam gotowa rzucić się w wir pracy, byle tylko nie myśleć o Stevenie.
— To moje miejsce — powiedziałam sobie. — Mój azyl.
Ale gdy skręciłam za róg, zamarłam.
Steven stał na środku sali z ogromnym bukietem róż. Ubrany elegancko, w tej samej koszuli i nowych spodniach.
Torba spadła mi z ramienia.
— Co ty tu robisz?
Postawił bukiet na ławce i odwrócił się do mnie. Ktoś włączył muzykę. Steven powoli wyciągnął do mnie rękę.
Na chwilę zamarłam. Nie wiedziałam, czy na niego krzyczeć, czy dać się ponieść ciekawości. Zrobił krok bliżej, patrząc mi prosto w oczy. A potem… zaczął tańczyć.
Jego ruchy były płynne, precyzyjne. Od razu rozpoznałam choreografię—uczyłam jej setki razy.
Co się tu dzieje?
Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, z wyciągniętą ręką. Zanim zdążyłam pomyśleć, wzięłam ją.
Muzyka wirując, poprowadziła nas w tańcu. Jego kroki były dokładne, jego postawa pewna. To był ten taniec, o którym zawsze marzyłam, by zatańczyć z nim.
Gdy muzyka ucichła, Steven uklęknął i wyjął małe welwetowe pudełeczko.
— Zrobiłem to dla ciebie. Chciałem, by ta chwila była idealna. Kocham cię, Claro. Wyjdziesz za mnie?
Łzy napłynęły mi do oczu. Skinęłam głową i wyszeptałam:
— Tak.
Nagle rozległy się brawa. Odwróciłam się. Drzwi studia otworzyły się. Moi przyjaciele, rodzice i nawet rodzice Stevena weszli do środka, śmiejąc się i wiwatując.
— Niespodzianka! — krzyknęła moja przyjaciółka Mia, trzymając butelkę szampana.
Steven zaśmiał się, obejmując mnie.
— Wszyscy byli w to zamieszani.
Moja mama mnie przytuliła, łzy wzruszenia w oczach. Mama Stevena też ocierała oczy chusteczką.
Później Steven nachylił się i szepnął:
— Zarezerwowałem restaurację za rogiem. Świętujmy jak należy.
Wieczór był magiczny. Pełen śmiechu, toastów i łez szczęścia. Trzymając Stevena za rękę, wiedziałam jedno—**to był najszczęśliwszy dzień mojego życia.**
