Nigdy nie uważałam się za zazdrosną osobę. Miałam świetną pracę, stabilne życie i żadnego powodu, by wątpić w mój związek, aż do momentu, kiedy zobaczyłam to zdjęcie. Przytulna kawiarnia. Dwa znajome uśmiechy. I jeden komentarz, który sprawił, że krew zamarła mi w żyłach.
Nigdy nie uważałam się za zazdrosną osobę. Naprawdę, nie uważałam. Miałam świetną pracę, pięknie urządzone mieszkanie i stabilny związek z Callumem. Był typem faceta, którego szuka się po dwudziestce – spokojny, niezawodny, taki, z którym można planować przyszłość.
Bez zbędnego dramatu, bez emocjonalnych rollercoasterów. Ale był jeden «ale» – jego była, Renee.
Na początku przekonywałam siebie, że to nie jest problem. Byłam dojrzałą, pewną siebie kobietą. Wiele osób utrzymuje przyjaźń z byłymi partnerami. To normalne.
Callum był szczery od początku – on i Renee mieli swoją historię, ale to było już przeszłość. Brak uczuć, tylko przyjaźń. Uwierzyłam mu.
Nawet tolerowałam ich okazjonalne spotkania przy kawie, ich wewnętrzne żarty, w których nie brałam udziału, i „przypadkowe” spotkania, kiedy ona pojawiała się w tych samych miejscach co my.
Ale ostatnio zaczęła pojawiać się zbyt często. I w tym momencie, patrząc na telefon, byłam w szoku. Odette, moja najlepsza przyjaciółka, wysłała mi wiadomość.
Bez słów. Tylko zdjęcie.
Kliknęłam, żeby je otworzyć. Callum. Renee.
Siedzieli w przytulnej kawiarni, pochylali się ku sobie, uśmiechając się, jakby mieli najbardziej naturalną więź na świecie.
Przewinęłam w dół. Czas: „Godzinę temu”.
Godzinę temu Callum napisał do mnie:
„Pracuję do późna, termin mnie zabija. Porozmawiamy później.”
A tuż pod zdjęciem był komentarz, który przeszył mnie lodowatym dreszczem:
„Cieszę się, że znowu jesteście razem!”
Mrugnęłam. Raz. Dwa razy. Słyszałam, jak serce bije mi w uszach.
To żart? Nieporozumienie?
Mój telefon wibrował. Odette dzwoniła. Odebrałam.
„Kochana.” Jej głos był ostry. „Gdyby to był mój facet, jego samochód teraz byłby na klockach.”
„Odette, dzisiaj nie popełniamy przestępstw.”
„Kto tu mówi o przestępstwach? Mówię o drobnych niedogodnościach. Może przebita opona, znikający ładowarka do telefonu… przerwa w WiFi, kiedy najbardziej jej potrzebuje.”
Znowu spojrzałam na zdjęcie. To nie było zwykłe przypadkowe spotkanie. To nie była tylko przyjaźń.
Callum kłamał. I zaraz się dowiem dlaczego.
***
Nie skonfrontowałam się z nim od razu. To byłoby za łatwe.
Zamiast tego, bawiłam się w grę.
Kiedy Callum wszedł do domu, już byłam w kuchni, mieszając garnek z makaronem, jakbym spędziła cały wieczór w błogiej nieświadomości jego małego spotkania w kawiarni.
„Cześć, kochanie,” powiedział, rzucając klucze na blat.
Odwróciłam się z ciepłym uśmiechem, podchodząc, by go pocałować.
„Długi dzień?”
„Najgorszy,” westchnął, obejmując mnie. „Ciężkie rozmowy, mój mózg jest rozpalony.”
Kłamca.
Zaśmiałam się, jakbym w to uwierzyła, i wróciłam do gotowania.
„Kolacja prawie gotowa. Pomyślałam, że spędzimy spokojny wieczór, może coś obejrzymy?”
„Idealnie. Dokładnie tego potrzebuję.”
Jedliśmy razem, brzęk sztućców wypełniał wygodną ciszę. Zawijałam makaron na widelcu, obserwując go kątem oka.
Wyglądał na zrelaksowanego, zupełnie nieświadomego tego, że wiem.
„Więc, jakieś ciekawe projekty w pracy?” zapytałam, udając, że sączę mój ulubiony napój.
„Tylko zwykłe. Spotkania, terminy, niekończąca się skrzynka odbiorcza. Wiesz, jak to jest.”
Skinęłam głową, udając, że jestem pochłonięta talerzem.
„Brzmi wyczerpująco. Przynajmniej miałeś dzisiaj chwilę przerwy.”
„Niezbyt,” westchnął. „Ledwo miałem czas, żeby coś zjeść.”
Ugryzłam wargę, żeby powstrzymać się od uśmiechu.
Kłamca.
Zamiast tego, zaśmiałam się, potrząsając głową.
„Musisz przestać tak się wykańczać. Będziesz jednym z tych facetów, którzy odpowiadają na maile podczas randki.”
Zaśmiał się.
„Nigdy nie będę taki.”
Och, Callum. Nie masz pojęcia.
A potem, zwinęliśmy się na kanapie, a ja patrzyłam, jak powoli opadał z czujności. Jego telefon wibrował.
Poczułam, jak delikatnie się przesunął. W jednej chwili odwrócił go ekranem do dołu.
„Och,” powiedziałam lekko, udając, że mi to nie przeszkadza. „Znów praca?”
Ledwie rzucił na mnie spojrzenie.
„Tak. Jakieś ostatnie zmiany w projekcie.”
Pochyliłam głowę, udając, że myślę o czymś.
„A propos pracy… widziałeś Renee w tym tygodniu?”
Sztywniał. Tylko na chwilę. Gdybym nie patrzyła, nie zauważyłabym tego.
„Nie,” powiedział za szybko.
Podniosłam kubek i powoli wypiłam łyk herbaty.
„Naprawdę?”
Westchnął przez nos, pocierając tył szyi.
„Cóż… spotkałem ją ostatnio.”
I tam to było.
„I?”
Sięgnął po szklankę z wodą.
„Po prostu pogadaliśmy chwilę. Nic ważnego.”
Uśmiechnęłam się słodko, kiwając głową, jakbym w pełni uwierzyła.
„Och. Okej.”
Och, Callum. Jesteś dobry. Ale ja jestem lepsza.
Kontynuowaliśmy oglądanie filmu, jego ręka spoczywała na moich ramionach. Jego oddech się wyrównał, gdy zmęczenie wzięło górę. Pozwoliłam sobie zrelaksować się, opierając na nim, czekając.
A potem, w końcu – zasnął. Ostrożnie się przesunęłam, pozwalając, by jego ręka zsunęła się ze mnie.
Wreszcie, to była moja szansa. Sięgnęłam po jego telefon. Face ID. Wystarczyło.
Nachyliłam się, opierając jego głowę na swoich kolanach, delikatnie głaszcząc go po włosach. Mruknął coś we śnie, ale nie obudził się.
„Słodkich snów, kochanie,” szepnęłam.
A potem, płynnie, przyłożyłam jego telefon do jego twarzy. Ekran się odblokował. Wstrzymałam oddech, patrząc na powiadomienia.
Renee: „Możemy się spotkać jutro? Ta sama kawiarnia?”
Zimny dreszcz przeszedł mnie. Więc ona czuła się na tyle komfortowo, by pisać do niego bezpośrednio o spotkaniu. Ani cienia ostrożności.
Spojrzałam na wiadomość na chwilę, moja głowa już pracowała, analizując możliwości. Następnie, równie płynnie, zablokowałam jego telefon i położyłam go z powrotem na kanapie obok niego.
Wiedziałam, co muszę zrobić.
Wysunęłam się spod ramienia Calluma, zabierając swój telefon, kiedy cicho wyszłam z pokoju. Gdy tylko zamknęłam drzwi za sobą, zadzwoniłam do banku.
Następnego dnia Callum czekała niespodzianka.
***
Łzy? Krzyki? To nie mój styl.
Jeśli Callum chciał grać w swoje gierki, pozwolę mu myśleć, że wygrywa – aż do momentu, kiedy odwrócę grę.
Znalazłam na telefonie kawiarnię, w której miał spotkanie z Renee, i złożyłam zamówienie. Specjalna dostawa.
Potem czekałam. Dwie godziny później zadzwonił mój telefon.
Callum. Idealnie.
Pozwoliłam, by dzwonił kilka razy, zanim odebrałam, utrzymując głos lekki.
„Cześć, kochanie. Jak mija twój wieczór?”
Zapadła cisza. Potem, zdezorientowanym i sfrustrowanym tonem, „Ayla… co ty zrobiłaś?”
Uśmiechnęłam się, mieszając swojego shake’a słomką.
„Hmm? Brzmisz zestresowany. Co się stało?”
„Kelner właśnie przyniósł coś do mojego stolika.”
Udawałam zaciekawienie.
„Och? To rachunek? Zakładam, że Renee płaci, biorąc pod uwagę, że… no cóż…” pozwoliłam, by zdanie zawisło w powietrzu.
„Ayla,” powiedział sztywno.
„Wysłałaś kwiaty.”
Oparłam się wygodnie na kanapie, poprawiając koc.
„Czyżbym?”
„Kartka…” Przerwał, potem wziął głęboki oddech. „‘Na wspomnienia. Ciesz się nimi, póki trwają.’ Co to ma znaczyć?”
Zaśmiałam się.
„Po prostu miły gest. Przyjaciele zasługują na kwiaty, prawda?”
„Jesteś niewiarygodna,” mruknął, jakby właśnie zrozumiał, że nie jestem tą kobietą, która siada i rozpacza nad sobą. „Ayla, dlaczego to robisz?”
„Och, nie wiem, może dlatego, że mój chłopak powiedział mi, że pracuje do późna, a w tym czasie umawia się na przytulne kawki z byłą?”
„To nie było tak.”
„Mmm. Jasne, kochanie.”
Kolejna długa przerwa. Potem, ostateczny cios.
„Kelner właśnie dał mi rachunek… moja karta została odrzucona.”
Powstrzymałam się od śmiechu. „Cóż, biorąc pod uwagę twoje ostatnie nadgodziny, pomyślałam, że trochę oszczędności by się przydało.”
„Ayla…”
„Wyluzuj, Callum,” szepnęłam gładko. „Po prostu gram fair.”
Zapadła kolejna długa przerwa, taka, która sprawiła, że wyobraziłam sobie, jak siedzi tam, zaciskając szczęki, spięty, szukający sposobu na odzyskanie kontroli w sytuacji, która już wymknęła mu się z rąk.
A potem, w końcu, przemówił. „Wracam do domu.”
„Dobrze. Będę czekać.”
Ale zanim mogłam się rozłączyć, dodał: „Nie wracam sam.”
Spojrzałam na ekran. Ekscytacja. Gra jeszcze się nie skończyła.
Za dwadzieścia minut drzwi frontowe otworzyły się, a ja wyprostowałam się.
Callum wszedł, wyglądając na zmęczonego – ale nie winnego. A potem ją zobaczyłam.
Renee. Stała tuż za nim.
Dlaczego ją przyprowadził? To koniec? Zaraz potwierdzi moje najgorsze obawy?
Callum przeczesał ręką włosy. „Dobrze. Chcesz prawdy?”
„Myślę, że mi się należy.”
Renee westchnęła. „Ayla, wiem, jak to wygląda, ale…”
„Och, wiesz?” Mój głos był ostry. „Bo z mojego punktu widzenia, wygląda dokładnie tak, jak myślałam.”
Callum uniósł rękę. „Posłuchaj mnie.”
Zmusiałam się, by milczeć.
„Kupowałem ci prezent. Indywidualny pierścionek. Renee jest jubilerką. Poprosiłem ją o pomoc.”
Zatrzymałam oddech. To było… niespodziewane.
„Pomyślałem, że zdradzenie ci tego zniszczy niespodziankę.”
Wydusiłam suchy śmiech. „No cóż, misja zakończona.”
Cisza. A potem nagle, poczułam ciężar wszystkiego.
Spędziłam dwa lata z Callumem. A jednak, tutaj jestem – ustawiając pułapki, szukając dowodów zdrady, która nie istniała.
Nie na niego. Na siebie. Dałam się ponieść własnym lękom.
Westchnęłam. „Zgubiłam się.”
Callum uniósł brew.
„Dałam się wygrać niepewnościom. Nie ufałam ci. Wyciągnęłam pochopne wnioski, grałam w gry i…” Jęknęłam. „Ta kartka w restauracji. Boże.”
Renee uśmiechnęła się złośliwie. „No cóż, było ikoniczne.”
Callum zaśmiał się. „Było dramatyczne.”
Zasłoniłam twarz. „Nigdy się z tego nie wydobędę, prawda?”
„Nie ma szans,” zażartował Callum.
„Będziemy dobrze,” powiedziałam. „Chyba, że zaczniemy być szczerzy.”
Ścisnął moje palce. „Zgoda.”
Renee westchnęła. „Super. Mogę już iść, czy nadal przetwarzamy?”
Zaśmiałam się – naprawdę się zaśmiałam – po raz pierwszy tego dnia. Burza przeszła.
